Αποστολέας Θέμα: ΚΕΝΤΡΟ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ-ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΡΙΓΛΙΑΣ ΒΙΘΥΝΙΑΣ-ΜΕΡΟΣ Α'  (Αναγνώστηκε 200 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Moderator
  • ***
  • Δώστε Συγχαρητήρια
  • -Δώστε: 12
  • -Λαμβάνω: 64
  • Μηνύματα: 180
  • Τόπος: Φιλοθέη
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 65
  • Φύλο: Άντρας
ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Όπως είναι φυσικό και αναμενόμε νο, η παρουσίασ η των φακέλων που δημιουργή θηκαν στην περίοδο των δεκαετιών 1950-1970, από τις προφορικέ ς μαρτυρίες προσφύγων από τη Μ. Ασία που εγκαταστά θηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, θα ξεκινήσει από την αγαπημένη μας Τρίγλια Βιθυνίας.

Ήταν ο πρώτος φάκελος που κατέβασα σε μορφή pdf, τον Ιούλιο 2018, από το Αρχείο Προφορική ς Παράδοσης του ΚΜΣ, για τον οικισμό Τρίγλιας Βιθυνίας, και αποφάσισα να μεταφέρω σε ψηφιακή μορφή (doc), μετά τη διαπίστωσ η ότι το υλικό αυτό, που προέρχετα ι από σάρωση (σκανάρισμ α) των χειρόγραφ ων δελτίων, τα οποία είχαν συμπληρωθ εί από τους συνεργάτε ς ΚΜΣ, και είχε ενσωματωθ εί και το λογότυπο του ΚΜΣ, δεν μπορούσαν να μετατραπο ύν σε ψηφιακή μορφή που να παρέχει τη δυνατότητ α επεξεργασ ίας, δηλαδή την αντιγραφή τμήματος ή και όλων των δελτίων, την αναζήτηση λέξεων κλπ. Ο μόνος τρόπος μεταφοράς του υλικού αυτού σε ψηφιακή μορφή ήταν η πληκτρολό γησή του σε μια από τις γνωστές εφαρμογές κειμενογρ άφων και επέλεξα την πιο γνωστή και διαδεδομέ νη εφαρμογή Word της Microsoft . Δοκίμασα και τη μέθοδο της φωνητικής καταγραφή ς και μετατροπή ς του λόγου σε ψηφιακό αρχείο (doc), αλλά γρήγορα διαπίστωσ α ότι δεν είναι παραγωγικ ή, αφού αφενός δεν ήταν ακριβής η μεταφορά αφετέρου απαιτούσε πολύ αργή εκφώνηση του κειμένου.

Στην πρώτη αυτή προσπάθει α που ξεκίνησε τον Ιούλιο 2018 και ολοκληρώθ ηκε το Νοέμβριο 2018, ακολούθησ α την πιστή αντιγραφή όλων των δελτίων, ώστε να αναδειχθε ί η οργανωμέν η μέθοδος και διαδικασί α που είχαν επιλέξει οι υπεύθυνοι του ΚΜΣ για την καταγραφή των μαρτυριών των πληροφορη τών. Αντιγράφη καν όλα τα δελτία, ακόμη και τα «δελτία μετάβασης» των συνεργατώ ν στους τόπους και τους χώρους συνάντηση ς με τους πληροφορη τές, για τις συνεντεύξ εις. Επίσης, τηρήθηκε, κατά το δυνατόν, η ορθογραφί α και η σύνταξη των πρωτότυπω ν δελτίων. Έτσι, ο σημερινός αναγνώστη ς θα διαβάσει και μερικές άγνωστες γι’ αυτόν λέξεις που χρησιμοπο ιούσαν, όμως τότε, οι πληροφορη τές, και προέρχοντ αν από τη γλώσσα που μιλούσαν στα χωριά τους στη Μ. Ασία. Για τους υπόλοιπου ς οικισμούς της επαρχίας Βιθυνίας, δεν ακολούθησ α την ίδια διαδικασί α, και αντέγραψα μόνο τα δελτία με ουσιαστικ ή πληροφορί α.

Από το σύνολο των φακέλων οικισμών που έχω διαβάσει, προκύπτει ότι, για την Τρίγλια καταγράφη καν οι μαρτυρίες τεσσάρων (4) πληροφορη τών, ενώ για άλλους οικισμούς της Βιθυνίας έχει καταγραφε ί η μαρτυρία ενός ή και δύο πληροφορη τών.

Λόγω του μεγέθους του κειμένου, η Τρίγλια θα παρουσιασ τεί σε δύο μέρη.

Τμήμα χάρτη Ι. Κοκκινίδη σε μεγέθυνση

ΚΕΝΤΡΟ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤ ΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
Διευθύντρια Μέλπω ΜΕΡΛΙΕ, 1930-1970
Υλικό για τον Οικισμό ΤΡΙΓΛΙΑ, Περιφέρει ας Προύσας
Επαρχίας Βιθυνίας

Η συλλογή έγινε από το συνεργάτη του ΚΜΣ Μπάμπη Νικηφορίδ η σε αποστολή του στη Νέα Τρίγλια το Σεπτέμβρι ο του 1960 (29.9.1960), καθώς και στη Ραφήνα το Νοέμβριο του 1960 (17.11.196 0).
Το υλικό προέρχετα ι από 4 πληροφορη τές.

ΔΕΛΤΙΟ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ
(σελ. 1-7)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)
Το υλικό της Τρίγλιας που μάζεψα στην τελευταία μου αποστολή από τη Νέα Τρίγλια της Χαλκιδική ς, είχε ανάγκη από συμπλήρωσ η, ως προς τα βασικά στοιχεία του χωριού, γιατί, όπως έγραψα και στο οδοιπορικ ό μου, ο χρόνος που έμεινα εκεί ήταν λίγος και γιατί η Τρίγλια ήταν μεγάλο χωριό, με πολλές πτυχές. Ιδίως στο κεφάλαιο των τοπωνυμίω ν (πάνω από 60) είχαν μείνει αρκετά κενά, γιατί κατόρθωσα να πάρω μόνο τα ονόματά τους και σχετικές πληροφορί ες για ελάχιστα.

Το ευτύχημα ήταν ότι κοντά στην Αθήνα έχει εγκαταστα θεί το μισό από το παλιό χωριό, συγκεκριμ ένα στη Ραφήνα, και έτσι θα ήταν εύκολο να πάρω τα συμπληρώμ ατα που χρειαζόμο υν. Κατάρτισα λοιπόν έναν πίνακα ερωτημάτω ν και ξεκίνησα.

Η αφετηρία των λεωφορείω ν είναι στο άγαλμα του Κωνσταντί νου, στο Πεδίο του Άρεως. Στις 9 ακριβώς – κάθε μισή ώρα έχει αυτοκίνητ ο- ξεκινήσαμ ε, μένα θαυμάσιο καλοκαιρι νό καιρό.

Η διαδρομή, ιδίως μετά την Αγία Παρασκευή, είναι πολύ ευχάριστη, κι όπως έλαμπε κι ο ήλιος, είχα την ψευδαίσθη ση ώρες-ώρες ότι πάω εκδρομή, αλλά πολύ σύντομα μ’ επανέφερε στην πραγματικ ότητα η έγνοια της δουλειάς, έχω πάντα ένα ελαφρό τρακ, όταν ξεκινώ να εργαστώ με πληροφορη τές.

Σε μισή ώρα αποβιβάζο υμαι στην κεντρική πλατεία της Ραφήνας και βλέπω έναν χωροφύλακ α να δίνει οδηγίες σε κάποιο κύριο. Παίρνω σειρά και τον ρωτώ κι εγώ για κανένα καφενείο, όπου συχνάζουν οι Τριγλιανο ί- λέω την ιδιότητά μου. Εκείνος συνεννοεί ται μ’ έναν συνάδελφό του, που κατέφτασε κείνη την ώρα και μου υποδείχνο υν ένα, παραπλεύρ ως.

Μέσα εκεί βρίσκοντα ν μερικοί ηλικιωμέν οι, αλλά ο καφετζής, εξυπηρετι κώτατος, μου εξηγεί ότι δεν είναι Τριγλιανο ί, και με στέλνει σ’ ένα άλλο  καφενείο, απέναντι, όπου ο ιδιοκτήτη ς είναι από την Τρίγλια.

Στη λιακάδα, σ’ ένα τραπεζάκι μπροστά στην είσοδο, κάθονται τρία γεροντάκι α, η διαίσθησή μού λέει ότι είναι οι άνθρωποι που γυρεύω. Ένα παιδάριο που ψήνει καφέδες, μόλις ακούει τι γυρεύω, με οδηγεί στο τραπέζι της συντροφιά ς των γέρων, συστήνουμ αι και ξεχωρίζω αμέσως δύο, που είναι πραγματικ ά Τριγλιανο ί. Και μάλιστα 87 χρονώ ο καθένας, ο τρίτος είναι από την Αραβιού, κάθεται κι ακούει.

-   Έπεσες πάνω σε αρχαιολόγ ους, μου λέει ο ένας από τους γεροντάκο υς, ο ιδιοκτήτη ς του καφενείου, κι εννοεί ότι πέτυχα αρχαίους Τριγλιανο ύς.

Αρχίζω με τα τοπωνύμια, το γεγονός ότι ξέρω τα ονόματά τους από την αποστολή μου και προβάλλον τάς τα ζητώ συμπληρωμ ατικές πληροφορί ες για το καθένα, τους δίνει να καταλάβου ν ότι απευθύνον ται σε άνθρωπο που έχει κάποια ιδέα για το χωριό τους, κι έτσι συγκεντρώ νονται και απαντούν όσο πιο εύστοχα και σωστά μπορούν.  Κάθε όνομα που πέφτει από το μακρύ κομπολόι των τοπωνυμίω ν της Τρίγλιας κάνει τους πληροφορη τές μου να χαμογελού ν νοσταλγικ ά πρώτα κι έπειτα να το περιγράφο υν, να το πλαισιώνο υν με ό,τι γνωρίζουν γι’ αυτό. Κατάλαβα πως με πήραν οδηγό και κυκλοφορο ύσαν νοερά στα παλιά τους λημέρια, όπου μεγάλωσαν από παιδιά.
Κέρασα καφέ, τσιγάρο- οι γεροντάκο ι και ακούραστο ι λέγαν. Τους ρώτησα από ευγένεια μήπως είχαν κουραστεί .

-   Τι θα κάνουμε παιδί μου; Μου λέει ο ιδιοκτήτη ς. Ταντέλα θα πλέξουμε; Καλά που βρέθηκες κι εσύ και περνά η ώρα.

Πιάνουμε το μεσημέρι. Πάνε για φαγητό οι πληροφορη τές μου. Συνεννοού μαι να βρεθούμε και τα’ απόγευμα.

Πάω κι εγώ σ’ ένα εστιατόρι ο, λίγο πιο πέρα. Η θάλασσα φαίνεται από κει πιάτο: Ένα βαποράκι φορτώνει-ξεφορτώνει, σφυρίζει και ξεκινά για την Εύβοια.

Κίνηση ξένων δεν υπάρχει αυτή την εποχή στη Ραφήνα, εννοώ εκδρομέων . Το εστιατόρι ο είναι άδειο. Κάθομαι ίσαμε τις 2 κι’ έπειτα πάω πάλι στο καφενείο να πάρω τον καφέ μου και να στήσω καρτέρι. Ρωτώ το παιδάριο πότε συνήθως έρχεται για το απόγευμα ο ιδιοκτήτη ς και μου λέει σε μισήν ώρα.

Πραγματικ ά στις 2 ½ είναι εκεί ο μπάρμπα-Βασίλης, μόνο που προτιμάει να κάτσουμε τώρα μέσα, ξέρει πως σε λίγο θα πάει να δροσίζη. Δεν αργεί να καταφτάση κι ο άλλος, ο μπάρμπα-Χρυσόστομος.

Προχωρώ στη δουλειά μου, κι όταν τελειώνω με τον κατάλογο των τοπωνυμίω ν καθώς και με τα ευάριθμα Μοναστήρι α κι εξωκκλήσι α, ρωτώ αν υπάρχουν κι άλλα ονόματα που παρέλειψα . Ομολογώ πως δεν περίμενα να μου προσθέσου ν άλλα 10 περίπου. Ίσως η Τρίγλια νάναι το πλουσιώτε ρο χωριό σε τοπωνύμια, σχεδόν όλα ελληνικά, που έχουμε δει ως τώρα.

Συνεχίζω βάσει των σημειώσεώ ν μου μα σελίδες προστίθεν ται η μία πάνω στην άλλη. Το παιδάριο που ψήνει τους καφέδες- ψυχοπαίδι του μπαρμπα-Βασίλη- πάει και βάζει το ραδιόφωνο, δυσκολευό μαστε να συνεννοηθ ούμε με τους πληροφορη τές μου. Φωνάζει  ο ιδιοκτήτη ς θυμωμένος, το παιδί πάει τάχα να χαμηλώση την ένταση της μουσικής, μα κοροϊδεύε ι, την αφήνει εκεί που είναι.

-   Ήρθε η ώρα να το πετάξω από δω, λέει ο πληροφορη τής μου, και τότε μόνο καταλαβαί νει ο ενοχλητικ ός μουσόφιλο ς ότι δεν είναι αστεία τα πράγματα, πάει και το χαμηλώνει πραγματικ ά.

Στο μεταξύ έχουν μαζευτεί γύρω μας μερικοί κι ακούνε. Μέσα σ’ αυτούς είναι κι ο ανιψιός του μπάρμπα-Βασίλη, ο πραγματικ ός διαχειρισ τής του καφενείου, τώρα που παραγέρασ ε ο ιδιοκτήτη ς. Πάει και μου φέρνει έναν τίτλο ιδιοκτησί ας παλιό. Είχε κι ο μπάρμπα-Βασίλης αρκετά παλιά έγγραφα, αλλά με λύπη του εξομολογε ίται ότι τάκαψε.

Πλησιάζου με στο τέλος. Ο κυρ Βασίλης κάθεται στα καρφιά, γιατί έχει έρθει κάποιος συγγενής του από την Αθήνα και θέλει να πάει να τον δει.

-   Κάτσε, πρώτα να τελειώσετ ε με τον κύριο, τον συμβουλεύ ει ο ανεψιός του. Ο κουμπάρος σου δεν φεύγει από δω, ενώ ο κύριος θα φύγη.
Κάθεται πράγματι, χωρίς να δυσανασχε τήση καθόλου. Απεναντία ς εντείνει την προσπάθει α να με βοηθήση.


Εκεί που τελειώνου με πετιέται ένας από τους ακροατές και τον ρωτά:
-   Ποια ήταν η καλύτερη εποχή της ζωής σου μπάρμπα-Βασίλη, εσύ που έζησες τόσα χρόνια;

Αδίσταχτα απάντησε:
-   Έξη μήνες που είμουν αρραβωνια σμένος κι εννιά μήνες παντρεμέν ος. Μετά αρχίσαν οι γέννες, οι γιατροί, οι διωγμοί …

Μένω για λίγο με τον μπάρμπα-Χρυσόστομο κι αποτελειώ νω κάτι υπόλοιπα. Όταν σηκώνουμα ι να τον αποχαιρετ ήσω, τον βλέπω, ενώ ίσαμε κείνη την ώρα ήταν πολύ ήσυχος και συγκρατημ ένος, να πετάγεται πάνω να μου σφίγγη θερμά το χέρι και με μια πλατιά χειρονομί α να μου λέει:
-   Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.

Κάποιος που άκουσε, τον πείραξε:
-   Και πόσο, θα ζήσης, μπάρμπα, να τον θυμάσαι;
-   Όσο ζω, θα τον θυμάμαι, πρόσθεσε, με την ίδια θέρμη ο γεροντάκο ς, που με είχε αφήσει εμβρόντητ ο. Να ξαναρθής, να ξαναρθής.


Έφυγα κατασυγκι νημένος. Πέρασα πρώτα και είδα την εκκλησία. Την Παντοβασί λισσα, κι έπειτα πήρα το λεωφορείο .

Τα βασικά στοιχεία της Τρίγλιας ήταν νομίζω συμπληρωμ ένα πια.


Απόστολος Κοκκαλάς (Ν. Τρίγλια) – ΔΕΛΤΙΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗ ΤΗ
(σελ. 8-10)

Ο Απόστολος Κοκκαλάς γεννήθηκε το 1894 στην Τρίγλια. Είχε άλλα 12 αδέλφια.

Οι γονείς του ήταν ντόπιοι, κι οι πρόγονοί του, πάππου τις πάππου, όσο θυμάται, τις. Ο πατέρας του ήταν κασάπης.

Πήγε σχολείο ως την 6η Δημοτικού, κι όταν ξεσχόλισε εργάστηκε σαν βαρελάς.

Το 1914 με την επιστράτε υση λιποτάκτη σε και πήγε στην Πόλη, όπου εργάστηκε ως το 1918. Με την ανακωχή ξαναγύρισ ε στο χωριό και ασχολήθηκ ε με διάφορες δουλειές, κυρίως έκανε το γεωργό και τον κασάπη.

Παντρεύτη κε εκεί. Η γυναίκα του είναι τις από την Τρίγλια. Έχει 4 παιδιά. Από τις’ αδέλφια του είναι ο μόνος επιζών.

Το 1922, με την Έξοδο, εγκαταστά θηκε στη Θεσσαλονί κη για λίγο διάστημα και κατόπι στην Κοζάνη. Από το 1924 βρίσκεται στη Νέα Τρίγλια και κάνει το γεωργό.

Ο Απόστολος Κοκκαλάς είναι άριστος πληροφορη τής. Έχει μεράκι για τα ιστορικά τις πατρίδας του κι από τις συνήθιζε ν’ αποστηθίζ η επιγραφές παλιές και νέες, όπου τις συναντούσ ε. Έχει και κρίση ακονισμέν η και προπαντός διάθεση ν’ αφηγείται και να τον ακούνε γύρω του πολλοί (και να τον θαυμάζουν).

Και ως άνθρωπος είναι καλότατος:
Ευγενής, ευπροσήγο ρος, μειλίχιος, χαίρεται κανείς να κουβεντιά ζη μαζί του, μολονότι η προχωρημέ νη βαρηκοία του δυσχεραίν ει κάπως τη συνεννόησ η. Κάποια ανυπομονη σία δείχνει μόνο, όταν η «ανάκριση» εισέρχετα ι σε επίπονες, όχι γιατί δεν τις ξέρει, αλλά γιατί τις νομίζει συχνά περιττές.

Του δόθηκε τετράδιο για να γράψει και χειρόγραφ ο.

Στη συνεργασί α για την Τρίγλια έλαβαν μέρος και οι : Σωτήρης Παραλής του Ανέστη, 75 χρονώ, Γεώργιος Καραθάνος του Ιωάννου, 50 χρονώ, και Ζαφείριος Μάνος, 66 χρονώ.

Η διεύθυνσή του είναι: Απόστολον Κοκκαλάν, Νέα Τρίγλια, Χαλκιδική ς.

Νικόλαος Καμίνης (Ν. Τρίγλια) – ΔΕΛΤΙΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗ ΤΗ
(σελ. 11-13)

Ο Νικόλαος Καμίνης του Δημητρίου γεννήθηκε στην Τρίγλια. Σήμερα είναι 82 χρονώ.

Ο προπάππος του μετανάστε υσε στην Τρίγλια από της’ Ασβεστοχώ ρι (πολύ κοντά στη Θεσσαλονί κη) και συνέχισε και στη νέα του διαμονή το επάγγελμα του ασβεστά. Της κι ο παππούς και ο πατέρας του πληροφορη τή έκαμαν ασβέστη στην Τρίγλια.

Σχολείο δεν πήγε. Τα λίγα γράμματα που ξέρει τάμαθε μεγάλος.

Ίσαμε τα 13 του χρόνια έμεινε στο χωριό κι εργάστηκε με τον πατέρα του. Έπειτα πήγε και εργάστηκε 3 χρόνια στην Κίο, κι έπειτα στην Κρήτη μέχρι το 1904.

Γύρισε κατόπι στο χωριό και κάθησε 1 ½ χρόνο και πάλι έφυγε. Κι αυτή τη φορά για την Αμερική.

Από την Αμερική επέστρεψε το 1913 και παντρεύτη κε. Η γυναίκα του είναι Τριγλιανή . Από τα 3 παιδιά του ζούνε σήμερα τα δύο: ένα αγόρι κι ένα κορίτσι.

Το 1914 επιστρατε ύτηκε κι έκαμε 4 χρόνια στρατιώτη ς, ενώ η οικογένει ά του, μαζί μ’ όλο το χωριό, από το 1915 ως το 1918 στην Προύσα.
Με την ανακωχή γύρισαν όλοι στην Τρίγλια κι έμειναν εκεί ως την Έξοδο (1922).

Στην Ελλάδα πρωτοκάθη σαν στη Θεσσαλονί κη, 9 μήνες, κι ύστερα ήρθαν στη Ν. Τρίγλια. Εδώ ο πληροφορη τής ασχολήθηκ ε με τη γεωργία και ίσαμε σήμερα εξακολουθ εί να κάνει το γεωργό.

Ο Ν. Καμίνης είναι πρόθυμος πληροφορη τής και γνωρίζει καλά το χωριό του. Η μνήμη του, μολονότι κάπως εξασθενημ ένη από τα χρόνια, τον βοηθεί αρκετά καλά ν’ ανταποκρί νεται της απαιτήσει ς μιας σφικτής συνεργασί ας για το ζωντάνεμα του χωριού του.

Είναι λίγο ευέξαπτος, κι όταν θίγει ζητήματα αδικίας της τον ίδιο ή το χωριό του, παθιάζετα ι και πρέπει μα περιμένει κανείς ώσπου να ησυχάση και να βρει τον ειρμό της σκέψης του.

Το ενδιαφέρο ν και η προθυμία του να δώση πληροφορί ες για το χωριό του ανανεώνον ται εύκολα, αν μάλιστα του προσφέρει κανείς και κανένα ούζο ή καφέ.

Η διεύθυνσή του είναι: Νικόλαον Δημητρίου Καμίνην, Νέα Τρίγλια, Χαλκιδική ς.

Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα) – ΔΕΛΤΙΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗ ΤΗ
(σελ. 14-15)

Ο Χρυσόστομ ος Καπάντρια ς γεννήθηκε στην Τρίγλια το 1873. Οι γονείς του ήταν ντόπιοι, κι όσο θυμάται οι πρόγονοί του όλοι.
Ο πατέρας του ήταν γεωργός, ήθελε βοηθό, γι’ αυτό πήγε στο σχολείο κανένα μήνα μόνο, δεν ξέρει γράμματα.
Εργάστηκε στην αρχή σαν γεωργός και κατόπι, πριν τον πόλεμο, πήγε στα βαπόρια, όπου εργάστηκε δύο χρόνια, και μετά γύρισε πάλι στο χωριό.

Επιστρατε ύτηκε το 1914, αλλά υπηρέτησε μόνο κανένα χρόνο. Πήρε κατόπι άδεια λόγω ασθενείας για 6 μήνες αλλά δεν ξαναπαρου σιάστηκε, πήγε βοηθός σ’ έναν Τούρκο στο βουνό και κρύφτηκε.

Παντρεύτη κε στην Τρίγλια, έχει μια κόρη κι ένα γιο.

Με την Έξοδο, στο 1922, έμεινε πρώτα 10 μήνες στην Τένεδο και κατόπι ήρθε στη Ραφήνα. Κι εδώ ασχολήθηκ ε με τη γεωργία.

Ο Χρυσόστομ ος Καπάντρια ς είναι πρόθυμος και καλός πληροφορη τής. Θυμάται πολύ καλά το χωριό του, μόνο που σαν αγράμματο ς δεν έχει πολύ ακονισμέν η κρίση και σε μερικά σημεία δυσκολεύε ται να σταθμίση τα πράγματα. Όταν δεν ξέρει κάτι δεν προσπαθεί ν’ αυτοσχεδι άση, εν τούτοις είναι λίγα εκείνα που δεν θυμάται και προπαντός αναφέροντ αι σε ζητήματα που και κανείς όπως δεν θα μπορούσε να τα έχει υπ’ όψη του παρά εντελώς συμπτωματ ικά, όπως παραδόσει ς ή ιστορικά γεγονότα παλιά.

Η διεύθυνσή του είναι: Χρυσόστομ ον Καπάντρια ν, Ραφήνα, Αττικής.

Βασίλειος Κολλυβίδη ς (Ραφήνα) – ΔΕΛΤΙΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗ ΤΗ
(σελ. 16-17)

Ο Βασίλειος Κολλυβίδη ς γεννήθηκε στην Τρίγλια, σήμερα είναι 87 χρονώ.

Οι γονείς του ήταν ντόπιοι, κι οι πρόγονοί του, όσο θυμάται, όλοι από κει. Ο πατέρας του ήταν γεωργός.

Έβγαλε το Δημοτικό σχολειό της γενέτειρά ς του. Κατόπι ασχολήθηκ ε και με τη γεωργία αλλά το κυρίως επάγγελμά του ήταν καφετζής.

Από την Τρίγλια δε σάλεψε ίσαμε την εξορία του 1915 και κατόπι ως το 1922. “Μας αξίωσαν μια και καλή να σηκωθούμε” λέει χαρακτηρι στικά ο ίδιος.

Παντρεύτη κε εκεί, κι η γυναίκα του ήταν Τριγλιανή . Παιδιά δεν έχει, απόκτησε τρία και του πέθαναν.

Εδώ πρωτόρθε στον Πειραιά, έμεινε κανένα χρόνο. Εδώ έχασε και τη γυναίκα του που ήταν παράλυτη, περίπου ένα χρόνο μετά την άφιξή του στην Ελλάδα.

Δοκίμασε κατόπι να εγκαταστα θεί σε διάφορα μέρη και κατέληξε στη Ραφήνα. Συνέχισε κι εδώ με το παλιό του επάγγελμα του καφετζή.

Ο Β. Κολλυβίδη ς είναι άριστος πληροφορη τής. Επειδή έχει φύγει μεγάλος από την πατρίδα του τη θυμάται πολύ καλά κι έχει διάθεση ν’ αφηγείται γι’ αυτήν ό,τι ξέρει. Είναι ευχάριστο ς τύπος, χορατατζή ς, αλλά σοβαρός στις πληροφορί ες του και θετικός. Παρά την ηλικία του είναι ακούραστο ς στη συνεργασί α.

Η διεύθυνσή του είναι: Βασίλειον Κολλυβίδη ν, Καφενείον του Σταθμού, Ραφήνα.

Κεφ. Α’ (Όνομα Οικισμού κλπ)
Όνομα και Ένταξη του Οικισμού στις οικείες ενότητες
1.   Όνομα του οικισμού                  2
2.   Δελτίο της Χαρτογραφ ικής Υπηρεσίας του ΚΜΣ. Γεωγραφικ ή τοποθέτησ η
3.   Ένταξη του οικισμού-χωριού, κωμόπολης ή πόλης σε Περιφέρει α ή και Τμήμα, μέσα στα πλαίσια των Αρχαίων Μικρασιατ ικών Επαρχιών, σύμφωνα με τη μέθοδο του ΚΜΣ (Έντυπο)
4.   Τούρκικη Διοίκηση
α) Έντυπο
β) Δελτία των Πληροφορη τών               1
5.   Εκκλησιασ τική Εξάρτηση
α) Έντυπο
β) Δελτία των Πληροφορη τών               1 ½


1.   Όνομα του οικισμού
ΟΝΟΜΑ (σελ. 18-19)

Νικόλαος Καμίνης-Απόστολος Κοκκαλάς (Ν. Τρίγλια)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Τρίγλια ήταν τ’ όνομα του χωριού κι εμείς έτσι το λέγαμε και τ’ άλλα ελληνικά χωριά. Και στα επίσημα χαρτιά και στα κουτούκια (kütük = μητρώο κτηματολό γιο) έτσι ήταν γραμμένο.

Και οι Τούρκοι σχεδόν το ίδιο: Τρίλια το λέγαν
-   Νέρελεσιν ((Nerelesin= από πού είσαι; )
-   Τρίλιαλι (Triliali = από την Τρίγλια)

Τώρα αν ήταν κανένας Τούρκος, που δε γύριζε η γλώσσα του εύκολα, επρόφερε και Τιρίλια ή Τιρίλιε.

Οι Τούρκοι που ήρθαν πρόσφυγες το 1915 (οι Έλληνες της Τρίγλιας εξορίστηκ αν το 1915. Βλέπε δελτίο «Πρόσφατη Ιστορία») από τη Βουλγαρία, κι απ’ άλλα μέρη περιμαζώμ ατα, το βγάλαν Xediγιέ κιόϊ (HediyeKoy = Χωριό-δώρο), γιατί τους το κάναν δώρο να κλέψουν και ν’ αρπάξουν.

Οι γέροι κι οι δασκάλοι μας λέγαν ότι οι πρώτοι μετανάστε ς (βλέπε δελτίο «Κάτοικοι») που ήρθαν εκεί βρίσκαν στις εκβολές του Βαθυρύακο ς (βλέπε δελτίο «Ρέματα») πολλά τριγλιά- έτσι λέγονται τα μπαρμπούν ια- κι ονόμασαν το χωριό Τρίγλη, κι έγινε και Τρίγλια. Έτσι το παραδοθήκ αμε.

Όπως ακούσαμε όμως το χωριό λεγόταν πριν και Ντιρεκλί κιόϊ (Direkliko y = Χωριό στύλων), επί εποχής που ήρθαν οι Τούρκοι, επειδή έβγαζε από τα δέντρα ντιρέκια (στύλους) για κατάρτια. Στο ρέμα (βλέπε δελτίο «Ρέματα»), κάτω, λέγαν ότι ήταν δέντρα μεγάλα, ήταν δάσος μεγάλο και κόβαν κατάρτια. Φυσικά, και η Παντοβασί λισσα και το τζαμί (το μετέπειτα τζαμί- αρχικώς Μονή Χηνολάκκο υ) ήταν στο δάσος μέσα πριν να γίνη το χωριό, όπως έλεγε η παράδοση.

ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ (σελ. 21-22)
Νικόλαος Καμίνης (Ν. Τρίγλια)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Το χωριό               Τρίγλια
Είχε
Μουδουρλί κι την    Τρίγλια
Καϊμακαμλ ίκι             τα Μουδανιά
Μουτεσαρι φλίκι    
Βαλελίκι την       Προύσα

Η Τρίγλια ήταν Μουδουρλί κι Τρίγλια Ναχχιεσί Nahiye = Μουδουρλί κι)

Καϊμακαμλ ίκι ήταν τα Μουδανιά

Μουτεσαρι φλίκι δεν είχαμε, κατ’ ευθείαν στην Προύσα πηγαίναμε, όταν ήταν δεύτερη δίκη (εννοεί δίκη σοβαρότερ η απ’ ότι ήταν δυνατό να εκδικαστε ί στο Καϊμακαμλ ίκι των Μουδανιών).

Κάθε συνοικία είχε το Μουχτάρη της με τους Αζάδες του. Έξη συνοικίες (βλέπε δελτίο «Μαχαλάδες»), έξη Μουχτάρηδ ες. Και χώρια οι Τούρκοι το δικό τους.

Είχαμε και Δημαρχία και ο Δήμαρχος ήταν πάντα Έλληνας. Και οι Σύμβουλοι ήταν Έλληνες, μόνο ένας Τούρκος.

Γίνονταν εκλογές κι έβγαινε ο Δήμαρχος, κάθε τρία-τέσσερα χρόνια.

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ (σελ. 23-25)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)
Το χωριό Τρίγλια, υπαγόταν στη Μητρόπολη Προύσας.

Τίτλος Μητροπολί τη: ο Προύσης, υπέρτιμος και Έξαρχος Βιθυνίας
Έδρα Μητροπολί τη: Προύσα
Αντιπρόσω πος του Δεσπότη μέσα στο χωριό: ο Αρχιερατι κός Επίτροπος (λαϊκός)

Εκκλησιασ τικά υπαγόμαστ αν στην Μητρόπολη Προύσας. Ο Δεσπότης έπαιρνε 20 γρόσια δεσποτικό από κάθε στέφανο. Των Θεοφανίων ερχόταν στην τελετή της καταδύσεω ς του Σταυρού, ερχόταν στις εξετάσεις των παιδιών: «Θα πάω στην Τρίγλια,» έλεγε, «να χορτάσω γράμματα».

Είχαμε και Αρχιερατι κό Επίτροπο, ένα λαϊκό.

Παπάδες είχαμε έξη, κάθε εκκλησία και παπά. Πατριώτες μας ήταν. Το χωριό μας έβγαζε παπάδες, Δεσποτάδε ς και δασκάλους, δάσκαλοι απ’ το χωριό μας πήγαιναν και δίδασκαν και σ’ άλλα χωριά.

Ύστερα, όταν ήρθε εκεί εξόριστος ο Χρυσόστομ ος (Ο Εθνομάρτυ ρας Χρυσόστομ ος, προτού γίνη Σμύρνης, ένα διάστημα έμεινε περιορισμ ένος στη γενέτειρά του Τρίγλια, λόγω της προηγούμε νης πατριωτικ ής του δράσης που ενόχλησε τους Τούρκους), μετέπειτα Σμύρνης, επειδή γίνονταν πολλά έξοδα με το να λειτουργο ύν και οι έξη εκκλησίες μαζί – έξη παπάδες, έξη καντηλανά φτες, δώδεκα ψαλτάδες – περιόρισε να λειτουργο ύν δύο εκκλησίες, μια στον επάνω μαχαλά και μια στον κάτω , εκ περιτροπή ς. Φυσικά πέθαναν στο μεταξύ κι οι παπάδες, μείναν δύο μόνο, όσοι χρειάζοντ αν.

Κεφ. Β’ (Κάτοικοι)
Κάτοικοι
1.   Αριθμός  κατοίκων                  
2.   Καταγωγή

ΚΑΤΟΙΚΟΙ (σελ. 26-28)
Νικόλαος Καμίνης-Απόστολος Κοκκαλάς (Ν. Τρίγλια)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Η Τρίγλια είχε πάνω από 1000 σπίτια, ίσως και 1100. Υπολογίζα ν ότι είμαστε 6 χιλιάδες κάτοικοι. Ύστερα όμως, μετά το Σύνταγμα φύγαν στην Αμερική πολλά παιδιά, για να μην στρατευτο ύν, φύγαν περίπου 1400 παιδιά, και σωθήκαν κι αυτά, πήραν και τους γονιούς τους κατόπι, με την καταστροφ ή, και τους σώσαν κι αυτούς.

Στην εξορία του ’15, τότε που πήγαμε στην Προύσα, πέθαναν 830. Δηλαδή στο τέλος δε φτάναμε τις 4 χιλιάδες.

Τούρκους είχαμε μόνο 30 οικογένει ες, 31 δεν γίνονταν, 30 τις φτάσαμε, 30 τις αφήσαμε. Παιδιά δεν πολυκάναν, κι ο στρατός όλο τους αποδεκάτι ζε. Το 1915 που μας στείλαν εξορία φέραν κι άλλους από της Βουλγαρία ς τα μέρη, αλλ’ αυτοί δεν έμειναν.

Παλαιότερ α ήταν περισσότε ροι οι Τούρκοι. Ο Απάνω μαχαλάς (βλέπε δελτίο «μαχαλάδες») ήταν όλο σπίτια Οθωμανικά . Είχαν τέσσερα νεκροταφε ία, το χωριό είχε επεκταθεί πάνω σε τούρκικα νεκροταφε ία (βλέπε δελτίο «πλατείες»). Κι από τους μεγαλύτερ ους ακούαμε ότι ήταν περισσότε ροι παλαιότερ α οι Τούρκοι, έπειτα έμειναν 30 σπίτια.

Οι πιο πολλοί, πάντως, κάτοικοι της Τρίγλιας ήταν οι Χριστιανο ί, έτσι ακούαμε. Αυτό φαίνεται κι από τα μοναστήρι α τα παλιά που ήταν εκεί. Ύστερα, που καθέξαν (sic) οι Τούρκοι το Βυζάντιο ήρθαν και Τούρκοι κοντά στους Χριστιανο ύς. Υπάρχει μάλιστα παράδοση, ότι όταν ο Σουλτάν Μουράτ πολιορκού σε την Προύσα, το Βυζάντιο ήθελε να στείλει ενισχύσει ς μέσω Τρίγλιας. Αυτός ο Σουλτάνος βασίλεψε 100 χρόνια και μετά την Προύσα γύρισε και πήρε όλη τη Ρούμελη και τη Θράκη.

Ακούαμε ακόμα από τους παλιούς ότι οι πρώτοι Χριστιανο ί που ήρθαν εκεί ήταν Ζωζοαγαθο υπολίτες, από τη Μαύρη Θάλασσα, από της Βουλγαρία ς τα μέρη, γιατί κι η προφορά μας θέλαν να πουν πως μοιάζει. Ήταν ψαράδες αυτοί και ήρθαν εκεί, είδαν καλό το μέρος, φέραν και τις οικογένει ές τους.

Μετά ήρθαν κι απ’ άλλα μέρη: είχαμε κι από τη Μυτιλήνη, κι από τα Τρίκκαλα, από την Ύδρα, από την Κεφαλλωνι ά, τη Λευκάδα, την Ήπειρο, το Τσανάκκαλ έ, την Κύπρο, το Ασβεστοχώ ρι. Και Βουλγάρου ς καθαυτό είχαμε 7-8 οικογένει ες, ορθόδοξου ς μεν αλλά ο φανατισμό ς Βουλγαρικ ός.

Οι Μυτιληνιο ί και οι Βούλγαροι ήταν οι περισσότε ροι, οι άλλοι από κανα δυο οικογένει ες. Εύρισκαν πόρους εκεί και κάθονταν, ήταν το μεγαλύτερ ο ελληνικό χωριό του Νομού Προύσας η Τρίγλια.

Κεφ. Γ’ (Γλώσσα)
Γλώσσα
1.   Ελληνική, Τούρκικη, Αρμένικη, Κούρδικη
2.   Ονόματα και Επίθετα
3.   Μνημεία Λόγου

ΓΛΩΣΣΑ (σελ. 29-30)
Νικόλαος Καμίνης-Απόστολος Κοκκαλάς (Ν. Τρίγλια)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Η γλώσσα μας ήταν ελληνική. Μερικούς ιδιωματισ μούς είχαμε βέβαια και κάποιες διαφορές με τα’ άλλα ελληνικά χωριά της περιφέρει ας Προύσας, αλλά συνεννοού μαστε μια χαρά.

Εμείς, λόγου χάρη, κι οι Μουδανιώτ ες κι οι Συγηνοί, όταν θέλαμε να φωνάξουμε κάποιον, είχαμε το “ερέ”. Οι Κιώτες είχαν το “Εβέ, συ βε” και “μπο βε”. Καταλαβαί νεις από την προφορά και ξεχώριζες από πού βαστάει κάποιος.

Έπειτα, εμείς, όταν θέλαμε να πούμε αύριο πρωί λέγαμε “ταχμινά αποσαυριο ύ”. Το άκου το λέγαμε “αφικρού” τη διασκέδασ η “μπαμπέτι” (τουρκικά μουχαμπέτ muhabet). Κάτι τέτοια ήταν οι ιδιωματισ μοί μας.

Και οι Τούρκοι ακόμα ελληνικά ξέραν, στο δικό μας σχολείο έρχονταν, γιατί δεν είχαν σχολειό. Ύστερα τους έκαμε ο Σμύρνης Χρυσόστομ ος τούρκικο σχολειό, το 1919.

Τα τούρκικα τα ξέραμε, γιατί είχαμε και τα τούρκικα χωριά έξω που φέρναν τα προϊόντα τους και γινόταν παζάρι, ήσουν υποχρεωμέ νος να τα μάθης για τις συναλλαγέ ς. Οι άντρες τα ξέραν σχεδόν οι περισσότε ροι, και οι γυναίκες ξέραν, σ’ ένα μέρος που συναναστρ έφονται Έλληνες με Τούρκους τα μαθαίνουν .

ΒΙΘΥΝΙΑ (σελ. 31-32)
Νικόλαος Καμίνης (Ν. Τρίγλια)

Όπως ακούαμε, Βιθυνία ήταν η Νίκαια – έχει και λίμνη εκεί- αυτά τα μέρη. Η λίμνη είναι 12 ώρες αρμενισιά το μάκρος της και πολύ βαθειά, το βάθος της δεν το βρίσκαν. Η μια της άκρη είναι το Παζάρ κιόϊ και η άλλη η Νίκαια. Τότε, επί Τουρκίας, είχαν αποφασίσε ι ν’ ανοίξουν κανάλι να κατεβάσου ν τα νερά στην Κίο, αλλά είδαν ότι θα την έπαιρνε το νερό την Κίο και σταμάτησα ν.

Έχουν να πουν ότι στα παλιά χρόνια βγήκαν εκεί κάποτε δυό αδέλφια κι αρχίσαν να κτίζουν κάστρο απ΄ τις δυό μεριές της Νίκαιας με πέτρες μεγάλη, όχι κτιστές, ξεροτράχα λα. Αρχίσαν να κτίζουν νέοι κι αντάμωσαν κτίζοντας το κάστρο, όταν γέρασαν, μετά 80 χρόνια.

Κεφάλαιο Δ’
Δελτίο με ποικίλο περιεχόμε νο
Ελεύθερη παρουσίασ η του οικισμού από τον πληροφορη τή (Αφήνεται στην κρίση του Συλλογέα)


Κεφ. Ε’ (Θέση, Δρόμοι, Βουνά κλπ)
Γεωγραφικ ά στοιχεία
1.   Θέση του οικισμού            2 ½
2.   Δρόμοι εξωτερικο ί
3.   Βουνά. Λόφοι. Οροπέδια. Πεδιάδες      4 ½
4.   Σπηλιές φυσικές. Σπηλιές λαξευτές      
5.   Ποτάμια. Ρέματα (Ντερέδες). Λίμνες. Έλη   2 ½
6.   Θάλασσα. Νησιά. Λιμάνια. Παραλίες   3
7.   Κλίμα               3

1 ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ (σελ. 33)
Νικόλαος Καμίνης-Απόστολος Κοκκαλάς (Ν. Τρίγλια)

Η Τρίγλια απείχε από τα Μουδανιά 1 ½ - 2 ώρες κι από Μιχαλίτσι 40-45 χιλιόμετρ α. Ήταν παραθαλάσ σια, τα σπίτια άκρη-άκρη στην παραλία, μερικά τα χτυπούσε το κύμα.

Το χωριό ήταν κτισμένο σε μια χαράδρα μέσα – το μισό από κει, το μισό από δω και στη μέση περνούσε ρέμα. Δεξιά κι αριστερά υψώνονταν δυό λόφοι: Το Σταυροπήδ ι, βλέποντας από τη θάλασσα αριστερά, και η Κορακοφωλ ιά δεξιά. Πιο πίσω είχε και τρίτο λόφο, τη Χρυσοποδι ά, ανάμεσα σ’ αυτούς τους τρεις ήταν το χωριό. Το μάκρος του, από την παραλία ίσαμε το Μοναστήρι των Πατέρων, λίγο πιο κάτω (προς το χωριό), ήταν τρία τέταρτα της ώρας, να πηγαίνης σαν άνθρωπος.

Λιμάνι δεν είχαμε, στα τελευταία (1919) κάναν μια μικρή σκάλα με πρωτοβουλ ία του πατριώτη μας Χρυσόστομ ου Σμύρνης, μα την πήρε κι αυτήν η θάλασσα. Μαίστρος (άνεμος Βορειδυτι κός) τόπιανε πολύ το μέρος, προπαντός χαμηλός Μαίστρος και Λεβάντης τόπιαναν, για νάμαστε μέσα, μόνο μια Νοτιά δεν τόπιανε, οι άλλοι όλοι οι καιροί τόπιαναν.

Σύνορα είχαμε με το Γιαλί Τσιφλίκ, ελληνικό χωριό, με το Διασκέλι (το όνομα προέρχετα ι από το αρχαίο Δασκύλιον), Τούρκικο χωριό, με τη Συγή, ελληνικό, και με τα δυό τουρκοχώρ ια Καϊμάbaci και Μιζόρbaci .

2 ΔΡΟΜΟΙ (σελ. 34-35)
Απόστολος Κοκκαλάς (Ν. Τρίγλια)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Δημόσιος δρόμος μας συνέδεε με τα Μουδανιά και με το Μιχαλίτσι . Εκείνος που πήγαινε για τα Μουδανιά περνούσε από τη Βαϊνού (βλέπε σχετικό δελτίο), στα χρόνια μας έγινε.

Εκείνον που πήγαινε για το Μιχαλίτσι περνούσε από το τούρκικο χωριό Διασκέλι. Κι αυτός καινούργι ος ήταν, στα χρόνια μας έγινε.

Περνούσε κάρρο από τούτους τους δρόμους, ήταν πατωμένοι (στρωμένοι) με τσακίλι (χαλίκι?).

Με τα’ άλλα χωριά είχε δρόμους που πήγαινε μόνο ζώο.

3 ΒΟΥΝΑ, ΛΟΦΟΙ, ΟΡΟΠΕΔΙΑ, ΠΕΔΙΑΔΕΣ (σελ. 36)

ΒΑΪΝΟΥ (σελ. 36)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Πλάι στο χωριό Ανατολικά ήταν η Βαϊνού, ένα ύψωμα κι από κάτω γκρεμός. Ο δημόσιος δρόμος για τα Μουδανιά περνάει από τη Βαϊνού.
Ποιος ξέρει τι σημαίνει τα’ όνομα τούτο! Εμείς δεν ακούσαμε.

ΒΟΥΝΟ ή ΒΟΥΝΑ (σελ. 37)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Μετά τα Γιάνικα (βλέπε σχετικό δελτίο) ανέβαινες σ’ αυτήν την τοποθεσία, ήταν μια ώρα και τέταρτο ν’ ανέβης ως μιάμιση. Να κατέβης ήταν τρία τέταρτα ως μιαν ώρα. Προς τα Νότια ήταν.

Ορεινό ήταν το μέρος αυτό και δασώδες: ξύλα κόβαν, τα ζώα βοσκούσαν οι τσομπάνηδ ες. Και κάτι χωραφάκια είχε, σπέρνανε.

ΓΟΥΡΝΑ (σελ. 38)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Σύνορα με τα Βουνά (βλέπε σχετικό δελτίο), προς τα Νότια (δηλαδή προς τα Νότια της Τρίγλιας), ήταν η Γούρνα, μια περιφέρει α ορεινή κι αυτή. Είχε και τρεχούμεν ο νερό.

Ελαιόδενδ ρα υπήρχαν εκεί, καστανιές κι άλλα διάφορα δένδρα.

ΚΟΡΑΚΟΦΩΛΙΑ (σελ. 39)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Η Κορακοφωλ ιά ήταν στο χωριό πλάϊ βράχος, ύψος μεγάλο, θα είχε 200 μέτρα και πάνω. Από τη θάλασσα βλέποντας το χωριό έπεφτε δεξιά. Πήγαιναν τα κοράκια και κάναν στους βράχους, φωλιές, γι’ αυτό λεγόταν και Κορακοφωλ ιά. Είχε και κάτι άγρια μικρά κυπαρίσσι α επάνω.

ΜΕΛΛΙΣΣΟΠΕΤΡΑ (ή Μελισσόπε τρες) (σελ. 40)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτό το μέρος ήταν πάνω από την Παφλαόνα (βλέπε σχετικό δελτίο), η κεφαλή της Παφλαόνας, 1 ½ ώρα (90) απ’ το χωριό, προς τα Δυτικά. Ήταν ορεινό μέρος , είχε και μια μεγάλη πέτρα και φώλιαζε μελίσσι, ήταν σχισμένη η πέτρα και στις σχισμάδες ήταν μελίσσι. Πολλές φορές με τη ζέστη έτρεχε έξω το μέλι. Γι’ αυτό λεγόταν και Μελισσόπε τρα η τοποθεσία αυτή. Και κτήματα είχαμε εκεί, ελαιώνες.

ΝΤΡΙΒΟΥΝΙ (ή Ντριβούνι α) (σελ. 41)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτή η τοποθεσία ήταν περισσότε ρο από δυό ώρες Βορειοδυτ ικά της Τρίγλιας από τον Κετέν ντερέ (βλέπε σχετικό δελτίο), θα περάσης για να πας εκεί.

Χωράφια με σιτηρά ήταν εκεί, η γη της επαγγελία ς. Και ίσιωμα ήταν και χαμηλούς λόφους είχε.

ΤΣΑΠΗΜΕΝΗ (σελ. 42)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Μεταξύ Κετέν ντερέ και Καπαντζά (βλέπε σχετικό δελτίο), ήταν η Τσαπημένη, ορεινό μέρος. Είχε φίδια εκεί μέσα σε πέτρες, σε κουφάλες.
Ζευγάρι δεν πήγαινε σ’ αυτό το μέρος, με τσαπί όλο σκάβαν και ίσως απ αυτού να είναι και τα’ όνομα Τσαπημένη .

Από την Τρίγλια θ’ απείχε ίσα μιάν ώρα και τρία τέταρτα.

ΤΣΙΤΡΙΠΟΝΙ (σελ. 43)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Το Τσιτριπόν ι είναι μια μικρή περιφέρει α, ένας λόφος και πάνω ίσιωμα, περίπου ένα τέταρτο από το χωριό, προς το Μοναστήρι των Πατέρων (βλέπε σχετικό δελτίο).

ΧΡΥΣΟΠΟΔΙΑ (σελ. 44)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτή η τοποθεσία είναι δίπλα στο χωριό, απ’ το πάνω μέρος, Νοτιοδυτι κά, μια απόσταση 5-10 λεπτά. Ορεινό λίγο ερχόταν κι είχαμε ελιές κι αυτού.

4 ΣΠΗΛΙΕΣ ΦΥΣΙΚΕΣ, ΣΠΗΛΙΕΣ ΛΑΞΕΥΤΕΣ
5 ΠΟΤΑΜΙΑ, ΡΕΜΑΤΑ, ΛΙΜΝΕΣ, ΕΛΗ, ΓΕΦΥΡΙΑ


ΡΕΜΑΤΑ (σελ. 45-46)
Νικόλαος Καμίνης-Απόστολος Κοκκαλάς (Ν. Τρίγλια)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς (Ραφήνα)

Μέσα στο χωριό περνούσε ρέμα, ξεροπόταμ ο ήταν, έτρεχε νερό αλλά μόνο το χειμώνα. Το καλοκαίρι που λιγόστευε πολύ το νερό, είχε πόρτες επάνω, πριν βγης από το χωριό, και το δέναν και μαζευόταν . Ύστερα ανοίγαν δόσεις-δόσεις τις πόρτες και περνούσε το νερό κι έπαιρνε τις ακαθαρσίε ς, γιατί ο ντερές αυτός ήταν και οχετός του χωριού.

Όνομα ιδιαίτερο δεν είχε, εμείς “ο ντερές” λέγαμε. Παλιότερα φαίνεται ότι λεγόταν Βαθυρύαξ, γιατί και το Μοναστήρι του Σωτήρος (βλέπε σχετικό δελτίο), κοντά από το οποίο περνούσε τούτο το ρέμα, πριν κατεβή στο χωριό, λεγόταν και Μονή Βαθυρύακο ς.

Παλιότερα, 60-70 χρόνια πριν (από την έξοδο), δεν είχαν γίνει ακόμα τα μουράγια (κτιστά τοιχώματα) στα πλευρά του ντερέ, ούτε κι η δέση επάνω, κι επειδή δεν καθάριζε καλά υπήρχε ελονοσία στο χωριό.

Κάποτε έκαμε και ζημιά, το 1907, Μαίου 24, ημέρα Πέμπτη. Κατέβηκε το νερό ορμητικά με τη νεροποντή και μπήκε στα μαγαζιά, πήρε λάδια, ελιές, πήρε και ζώα. Σπίτια δεν πήρε αλλά από υλικά έκαμε πολλές ζημιές. Ξήλωσε και τις τραβέρσες (βλέπε και δελτίο γεφύρια) με τις οποίες ήταν σκεπασμέν ος ο μισός σχεδόν ντερές, από τη θάλασσα αι πάνω, άκουγες κρακ, κρακ, κρακ, τις πέταγε πάνω και τις πήρε όλες στη θάλασσα.

Τα χαμηλά του χωριού γίνηκαν σα λίμνη.

Είχαμε κι άλλα ρέματα, ο μεράς (η περιοχή μας, mera = βοσκοτόπι α, κοινοτική περιοχή) μας ήταν ανώμαλος κι όπου πήγαινες θάβρισκες και ρέματα.

ΓΕΦΥΡΙΑ (σελ 47)
Νικόλαος Καμίνης (Ν. Τρίγλια)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Ο ντερές που περνούσε μέσα απ’ το χωριό ήταν σκεπασμέν ος, από τη θάλασσα και πάνω καμιά τρακοσαρι ά μέτρα, όλο με τραβέρσες, χοντρά ξύλα. Από κει και πάνω είχε καμιά δεκαριά γέφυρες περίπου. Οι δύο ήταν πέτρινες, παλιές γέφυρες, με καμάρες. Οι άλλες ήταν ξύλινες.

6 ΘΑΛΑΣΣΑ, ΝΗΣΙΑ, ΛΙΜΑΝΙΑ, ΠΑΡΑΛΙΕΣ

ΖΙΓΡΕΣ (σελ. 48)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Οι Ζίγρες είναι παραλία, στα Μαυρόγια (βλέπε σχετικό δελτίο) από πάνω, συνορεύετ αι με τον Άϊ Γιάννη (βλέπε σχετικό δελτίο). Από το χωριό απέχει αυτό το μέρος πάνω από μια ώρα.

Για την ονομασία του δεν ξέρουμε τίποτε.

ΚΑΡΟΥΛΟΥ (σελ. 49)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Η Καρουλού είναι ένα νησάκι απέναντι στην παραλία της Τρίγλιας, κοντά. Πηγαίναν τα παιδιά και κάναν βουτιές.

ΚΑΠΑΝΤΖΑ (σελ. 50)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτό ήταν λιμάνι παλιό, πολλών χρόνων, πριν Τουρκίας. Είχε στην είσοδο, από δω κι από κει, δυό πέτρες μεγάλες – πως τις πήγαν εκεί! – τρυπημένε ς και βάναν αλυσίδες, ακούαμε, κι όταν μπαίναν μέσα τα καΐκια κλείναν το λιμάνι να μην μπουν πειρατές.

Συν τω χρόνω κατέβαζε η βροχή χώμα, ρίχναν και μπάζα διάφοροι, αλλά και πάλι στην εποχή μας χωρούσε 7-8 καΐκια  μέσα, μ΄ όλο που μίκρυνε.

Ήταν 1 ½ ώρα (1,5/90) βορειοδυτ ικά της Τρίγλιας αυτό το λιμάνι και λεγόταν Καπαντζά επειδή ήταν έτσι κλειστό, Καπαντζά (Kapanca = περίκλεισ τος χώρος, παγίδα) θα πη παγίδα, τούρκικα.

ΚΡΕΜΝΑ (σελ. 51)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Δυτικά της Τρίγλιας είναι τα Κρεμνά, στην παραλία, 20 λεπτά περίπου απ’ το χωριό. Όλο κρημνά είναι το μέρος, γερτά προς τη θάλασσα. Πιο πάνω όμως έχει και καλλιεργή σιμη γης, ελιές είχαμε κι εκεί. Κρημνίσια τα λέγαμε αυτά τα κτήματα.

ΜΠΟΥDΡΟΥΜΙ (σελ. 52)
Το Μπουdρούμ ι (budrum = σκοτηνό υπόγειο, φυλακή) είναι μια πέτρα στη θάλασσα, φάτσα στο χωριό. Βράχος της παραλίας.

ΣΚΑΛΑ (σελ. 53)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Πλάι στα Κρεμνά (βλέπε σχετικό δελτίο) είναι η Σκάλα, στην παραλία. Κρεμνά-Σκάλα-Άϊ Γιάννης, έτσι έρχεται η σειρά από το χωριό.
Στα χαμηλά (προς τη θάλασσα) ήταν βραχώδες μέρος, ανεβαίνον τας προς τα πάνω είχε ελιές.

7 ΚΛΙΜΑ (σελ. 54-56)

Απόστολος Κοκκαλάς (Ν. Τρίγλια)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Το κλίμα μας ήταν καλό. Ελονοσία δεν υπήρχε, σπανίως μερικοί που πήγαιναν να δουλέψουν σε άλλα χωριά τη φέρναν μαζί τους – παραξυμό τη λέγαμε. Αλλά πριν να γίνουν τα μουράγια γύρω στο ντερέ (βλέπε δελτίο) και να καθαρίζη με το νερό που δένουν επάνω, υπήρχε ελονοσία, πριν 60-70 χρόνια.

Το χειμώνα είχαμε μπόλικα χιόνια, είχαμε χρονιές που είχαμε βαρυχειμω νιά κι απ’ τα κεραμίδια κατέβαινα ν δεκανίκια τα κρύσταλλα .
Βαστούσε αρκετά, και μια και δυό βδομάδες, ο χιόνι, κι άμα ξαναχιόνι ζε κι έκανε και αέρα τότε δύσκολα έλειωνε, Μαίστρος (Μαίστρος ή Σκίρων, άνεμος βορειοδυτ ικός) τόπιανε το μέρος μας.

Από το Νοέμβριο είχαμε χειμώνα προπάντων όμως τα Δωδεκάμερ α. Και βροχές είχαμε εκτός από χιόνια.

Το χειμώνα, όταν μάλιστα τελείωναν οι δουλειές με τις ελιές και τα λάδια, που βαστούσαν ως τα Δωδεκάμερ α, μετά είχαμε καθησιό και πρέφα στα καφενεία.

Άμα έκαμε καλωσύνη μπορούσες να βγης να τσαπίσης, όταν όμως έβρεχε δεν μπορούσες να πας στα κτήματα, είχε λάσπες πολλές, η γης ήταν χοντρή.

Και το Μάρτιο ακόμα χιόνιζε κάποτε, χειμώνας ήταν ίσαμε το Μάρτιο.

Τον Απρίλη είχαμε άνοιξη, ήταν παράδεισο ς! Είχαμε και βροχές, όποτε της κολλούσε η βίδα έβρεχε.

Καλλιεργο ύσαμε τις ελιές την άνοιξη, είχαμε τη σηροτροφί α. Μάιο και Ιούνιο είναι στη βράση τους τα κουκούλια .

Το καλοκαίρι μας ήταν μάλλον δροσερό, έτσι όπως εδώ δεν είχε. Ζέστη είχαμε μόνο με το νοτιά, προπάντων όταν φυσούσε λίβας. Έβλεπες τότε και μπαίλντιζ αν (ατονούσαν, λιγοθυμού σαν) τα κουκούλια .

Το καλοκαίρι, όταν τελείωναν τα κουκούλια, κάναμε λισκάρι (σκάψιμο της γης, ετοιμασία για προσεχή καλλιέργε ια) ή καθόμαστε .

Από Σεπτέμβρι ο είχαμε φθινόπωρο, πρωτοβρόχ ια. Τακτικές βροχές είχαμε. Τα σταφύλια, τα φρούτα μαζεύαμε, οι γυναίκες ετοίμαζαν τα σπιτικά για το χειμώνα.

Έπειτα άρχιζε ο τρυγητός της ελιάς. Θα μαζέψωμε πρώτα από κάτω 4-5 φορές τις ελιές κι έπειτα του Άϊ Δημητριού θ’ αρχίσουμε τον τρύγο, θ’ ανοίξουν τα ελαιοτριβ εία. Οι ελιές, τα λάδια είναι του φθινόπωρο υ δουλειές και των αρχών του χειμώνα.

Κεφ. Ζ’ (Τοπωνύμια)
Τοπωνύμια μέσα στο χωριό και στην Κοινοτική του Περιφέρει α.
1.   Όνομα
2.   Περιγραφή
3.   Απόσταση από το χωριό
4.   Ενθυμήσει ς, παραδόσει ς, γεγονότα, που συνδέοντα ι μ’ αυτά.

Τ’ ΄ΑΓΙΟΥ ΤΟ ΚΕΛΙ (σελ. 57)
Απόστολος Κοκκαλάς (Ν. Τρίγλια)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτή η τοποθεσία έρχεται παραπλεύρ ως στην Πλατανιά και στα Καλάμια, περίπου ένα τέταρτο από το χωριό.

Στην εποχή μας καλλιεργη μένα κτήματα ήταν εκεί, μπαξέδες με μουριές, οπωροφόρα δένδρα και ολόγυρα ελιές. Τίποτε άλλο δε φτάσαμε: ούτε κελλί ούτε τίποτε. Ούτε ακούσαμε να λένε γι’ αυτό το μέρος.

ΑΛΩ΄ΝΙΑ (σελ. 58)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Κοντά στο χωριό ήταν η τοποθεσία αυτή, ίσαμε μισήν ώρα προς τα Δυτικά, πλαγίως από τα Καλάμια ερχόταν.
Είχε εκεί παλαιά αλώνια, κάπου 6-7, καμωμένα ειδικά, όχι από μας, στα παλιά τα χρόνια.

ΑΣΠΡΟ΄ΓΕΙΑ (σελ. 59)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτή η τοποθεσία ήταν πλάι στα Μαυρόγια, δηλαδή κι αυτή 1 ½ ώρα βορειοδυτ ικά κι επειδή είχε άσπρα χώματα εδώ, ονομαζότα ν Ασπρόγεια . Περιοχή με κτήματα ήταν, με χωράφια.

ΑΪ ΒΑΣΙΛΗΣ (ή Άϊ Βασίληδες) (σελ. 61)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Ο Άϊ Βασίλης ήταν κοντύτερα από τα Ζυγάδια προς το χωριό, δηλαδή μιαν ώρα και τέταρτο, Δυτικά.

Είχε ένα παλιό χτίσμα εκεί, ερείπιο, δε φαινόταν τι ήταν. Κάτω απ΄ το βουναλάκι έτρεχε το νερό, μια βρύση, του Άϊ Βασίλη  η βρύση. Είχε και μια μεγάλη βαλανιδιά πιο κει.

Μερικοί το ήξεραν γι’ αγίασμα το νερό της βρύσης – μπορείς να ξέρης ακριβώς! Κάθε νερό κι αγίασμα σχεδόν ήταν εκεί.

Λέγαμε και Άϊ Βασίληδες την τοποθεσία αυτή, δηλαδή τα κτήματά μας στον Άϊ Βασίλη ήταν οι Άϊ Βασίληδες (βλέπε και τοπωνύμια: Πλατανιά, Κρύαβρύση)

ΑΧΟΥ΄ΡΙΑ (σελ. 60)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Τ’ Αχούρια ήταν τούρκικο μεζαρλίκι (νεκροταφε ίο) έξω από το χωριό Δυτικά. Αχούρι θα πει στάβλο τούρκικα, αλλά δεν υπήρχαν στάβλοι εκεί. Ποιος ξέρει γιατί ονομάστηκ ε έτσι.

ΒΑΣΙΛΙΤΣΗΔΕΣ (σελ. 62)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Ανάμεσα Λιβάδια με Μπουλιά, 20 λεπτά από το χωριό ήταν οι Βασιλίτση δες. Κτήματα είχαμε εκεί.

Για τ’ όνομα δεν ακούσαμε τίποτε, πρέπει νάναι 500 χρονώ άνθρωποι να θυμηθούνε .

ΓΙΑ΄ΝΙΚΑ (τα) (σελ. 63)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Τα Γιάνικα ήταν πιο μέσα (πιο πέρα) από την Πλατανιά, περίπου άλλη μισήν ώρα ακόμα, δηλαδή κοντά μιαν ώρα παρά κάτι, προς τα Νοτιοδυτι κά.

Ρεματιές ήταν εκεί, στενά μέρη, κι ίσως γι’ αυτό να ονομάστηκ αν έτσι από το γιαν (yan = πλαγιά, πλευρά) το τούρκικο, που σημαίνει πλαγιά.
Ελαιόδενδ ρα είχε κι εκεί.

ΑΪ ΓΙΩΡΓΗΣ (ή Άϊ Γιώργηδες) (σελ. 65)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτή η τοποθεσία ήταν ½ ώρα Δυτικά της Τρίγλιας. Είχε ένα Μοναστήρι πολύ αρχαίο εκεί, τα ντουβάρια σώζονταν ακόμα, ποιος ξέρει ποιανού αιώνα, μες στα δένδρα, μες στους θάμνους ένα γκρεμισμέ νο εκκλησάκι, πνιγμένο στις δάφνες. Αγίασμα δεν είχε.

Κτήματα είχαμε κι εκεί, τους Αϊ Γιώργηδες όπως τα λέγαμε.

Παλαιότερ α ήταν δύο μεγάλα κυπαρίσσι α σ’ αυτό το μέρος, εμείς δεν τα σώσαμε.

ΓΙΟΛΤΖΟΥ΄ΚΙΑ (σελ. 64)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτή η τοποθεσία είναι δυο ώρες από την Τρίγλια, Δυτικά της Μελισσόπε τρας, πάνω από τους Μιχαλάκου ς.

Δεν είχαμε κτήματα φτασμένα εκεί, οι νεώτεροι, πριν από 50-60 χρόνια είχαν εκχερσώσε ι το μέρος και βάλαν φιντάνια (νεαρό φυτό). Καινουργέ ς ήταν, όπως λέγαμε στη γλώσσα μας.

ΓΟΥΡΝΙ΄ΤΣΕΣ (σελ. 66)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Οι Γουρνίτσε ς πέφτουν κοντά στην Παφλαόνα- πρώτα οι Γουρνίτσε ς κι ύστερα η Παφλαόνα, δηλαδή μιαν (1/60) ώρα καλή από το χωριό, προς τα Δυτικά.

Όλο ελιές είχε κι αυτού. Σε κανα δυο μέρη είχε νερά και τρέχαν πηγές.

ΖΥΓΑ΄ΔΙΑ (τα) (σελ. 67)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτή η τοποθεσία ήταν κοντά δυο ώρες από το χωριό προς τα Δυτικά. Κάμπος ήταν εκεί, χωράφια.

Από πού προήλθε τα’ όνομα και τι σημαίνει δεν είναι γνωστό.

ΑΪ ΘΟΔΟΤΕΣ (σελ. 68)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Οι Άϊ Θοδότες ήταν κοντά στο χωριό, ένα τέταρτο της ώρας πλάι στα Καλάμια- έρχεται ανάμεσα Λιβάδια με Καλάμια.
Δεν υπήρχε ούτε εκκλησία ούτε Αγίασμα εδώ, ούτε ερείπια.

Το λέγουν και Εβραίϊκα τούτο το μέρος, γιατί, όπως ακούαμε, εκείνα τα χρόνια, τα παλιά ήταν εβραίικα μνήματα.

ΚΑΛΑ΄ΜΙΑ (σελ 69)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτή η τοποθεσία ήταν κάπου 10-15 λεπτά προς τα Ν-Δυτικά της Τρίγλιας. Ρεματιά ήταν, είχε και ίσιωμα, μπαξέδες με μουριές πολλές. Είχε και πηγή.

Γιατί το λέγαν έτσι, δεν ξέρουμε. Λέγαμε, όταν είχαμε κανένα κτήμα εκεί: Πάω στο καλάμι μου.

ΚΑΛΕΝΤΕ΄ΡΙΑ (σελ. 70)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Τα Καλεντέρι α ήταν μια ρεματιά, δυο ώρες πάνω-κάτω απ’ το χωριό προς το Γιαλί Τσιφλίκ. Ελιές είχε κι εκεί κι άλλα διάφορα δένδρα.

ΚΑΛΙΑ΄ΓΚΟΙ (οι) (σελ. 71)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Οι Καλιάγκοι έρχονταν από τα Λιβάδια επάνω- ένα με τ’ άλλο 10 λεπτά- λιγάκι ανηφορικά ήταν τα κτήματα αυτά. Από το χωριό θ’ απείχαν περίπου μισήν ώρα, Νοτιοανατ ολικά.

Ελαιώνες είχαμε κι εκεί.

Τ’ όνομα ποιος ξέρει από πού προέρχετα ι. Μερικοί είχαν να πουν ότι βρίσκαν και κάτι αρχαία εκεί στους Καλιάγκου ς, ότι ήταν παλιό το μέρος.

ΚΑΛΝΤΙΡΙ΄ΜΙ (σελ. 72)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Άϊ Γιώργηδες είναι κι αυτό το μέρος, καλντιρίμ ι (πλακοστρω μένος δρόμος) ονομάστηκ ε μετά, γιατί φάνηκε από τις βροχές αρχαίος δρόμος, ποιος ξέρει πριν πόσα χρόνια καμωμένος . Σε μερικά σημεία που γυμνώθηκα ν τα πλάγιά του έβλεπες να έχει δυο μέτρα πάχος.
Από το  χωριό ήταν μισήν ώρα το πολύ προς τα Δυτικά, συνέχεια με τον Άϊ Γιώργη.

ΚΑΜΑ΄ΡΑ (σελ. 73)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Η Καμάρα ήταν τοποθεσία αρχαία: Όλο ερείπια είχε, παλιοντού βαρα, μάρμαρα, τούβλα αρχαία, πέτρες. Ένας έβγαλε ένα κιούπι πέτρινο που θάπαιρνε ίσαμε 500-600 οκάδες λάδι. Φαινόταν μέρος κατοικημέ νο στα παλιά χρόνια, ποιος ξέρει πότε.
Κι αυτό πάνω από μιαν ώρα ήταν προς τα Δυτικά.

ΚΑΜΕ΄ΝΟΣ (ή Καμένοι) (σελ. 74)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Πιο πέρα απ’ τα Καλάμια η ρεματιά πάει στον καμένο, που απέχει μισήν ώρα απ’ το χωριό, προς τα Δυτικά.

Μπαξέδες με μουριές είχαμε εκεί, αμπέλια, δένδρα μεγάλα, καρυδιές, Στις πλαγιές είχε ελαιόδενδ ρα.

Είναι άγνωστο γιατί λεγόταν Καμένος η τοποθεσία αυτή, μια φορά θυμόμαστε να είχε καεί.

ΚΑΠΛΙΟ΄ (ή Καπλιά) (σελ. 75)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)
Τα Καπλιά ήταν πλάι στον Άϊ Γιάννη, προς το χωριό, του Μοναστηρι ού τα κτήματα ήταν εκεί, δέντρα παλιά.
Για τ’ όνομα δεν ακούσαμε, ποιος ξέρει για ονομάστηκ ε Καπλιό!

ΚΑΡΕΤΟ΄ (ή Καρετά) (σελ. 76)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Στη Χρυσοποδι ά είναι αυτό, σχεδόν το ίδιο είναι: ένα υψωματάκι μ’ ελαιόδενδ ρα, δίπλα στο χωριό.

ΚΕΤΕ΄Ν ΝΤΕΡΕ΄Σ (σελ. 77)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Ο Κετέν ντερές ήταν παρακάτω απ’ τα Ζυγάδια- πλάγια έρχεται μ’ αυτά- περίπου δυο ώρες από το χωριό. Ήταν ρέμα εκεί, είχε κι ένα μύλο του Μοναστηρι ού του Άϊ Γιάννη.

Κετέν τουρκικά θα πει λινάρι και Κετέν ντερές, ρέμα του λιναριού. Σ’ αυτό το ρέμα πλακώναν λινάρι και το αφήναν 1 μήνα να μουσκέψη και κατόπι το κοπανούσα ν και γινόταν στουπί.

Απ’ όλη την περιφέρει α εκεί γύρω τα νερά σ’ αυτόν τον ντερέ καταστάλα ζαν.

ΚΛΑΔΕΡΗ΄ (ή Κλαδερές) (σελ. 78)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Η Κλαδερή ήταν Βορειοδυτ ικά της Τρίγλιας ίσαμε μιαν ώρα και τέταρτο. Αμπέλια είχαμε εκεί και δέντρα.

Γιατί το λέγαν έτσι αυτό το μέρος, ποιος ξέρει!

ΚΟΥ΄ΚΟΣ (σελ. 79)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Βγαίνοντα ς από το χωριό, 10 λεπτά, είναι ο Κούκος, στην παραλία, πριν πας στα Κρεμνά.
Ελαιώνες είχε εκεί και πεύκα πολλά.

ΚΡΥΑ ΒΡΥΣΗ (ή Κρυαβρύσε ς, ο πληθυντικ ός δεν εκτείνετα ι κα στο πρώτο συνθετικό, επειδή προφερότα ν σαν μια λέξη τ’ όνομα: Κρυαβρύση)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτό το μέρος ήταν ίσαμε 1 ώρα και τέταρτο από την Τρίγλια, προς τα Δυτικά, κάμπος ήταν. Είχε πηγαία νερά, κρύα. Εκεί ήταν και του Μπουά η βρύση που λέγαμε.

Κρυβρύση προφέραμε, κι επειδή ήταν του ενού και τ’ αλλουνού τα κτήματα εκεί λέγαμε κα Κρυαβρύσε ς (ο πληθυντικ ός προέρχετα ι από τα πολλά κτήματα που υπήρχαν στην Κρυαβρύση . Κρυαβρύσε ς = τα κτήματα στην Κρυαβρύση, βλέπε και δελτίο Πλατανιές)

ΚΟΥΜΙΑ΄ (σελ. 80)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Τα Κουμιά ήταν ίσαμε μισήν ώρα (0,5/30) από το χωριό, Νότια. Για να πας στις Στέρνες θα περνούσες από τα Κουμιά. Κι αυτού ελαιώνα είχαμε.

Τ’ όνομα ίσως προέρχετα ι από το τούρκικο κουμ, που σημαίνει άμμος, γιατί το έδαφος ήταν πράγματι εκεί λίγο αμμώδες.

ΛΑ΄ΜΑΡΗΣ (ή Λαμάρηδες) (σελ. 82)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Θα περάσεις τα Μόνοικα, θα περάσεις και το Καλντερίμ ι να πας στου Λάμαρη, μισήν ώρα περίπου από το χωριό.

Μουριές είχε εκεί κι ελαιόδεντ ρα. Είχε κι ένα ξερό πηγάδι, το γέμιζαν πέτρες.

ΛΑ΄ΣΚΑΡΗ (σελ. 83)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Του Λάσκαρη πέφτει κάτω από τις Γουρνίτσε ς, μιαν ώρα περίπου απ’ το χωριό, Νοτιοδυτι κά. Μουριές είχε εκεί, μπαξέδες.

Αυτή η ονομασία έμεινε από κάποιο παλιό νοικοκύρη που είχε εκεί κτήματα. Στην εποχή μας δεν υπήρχε κανείς Λάσκαρης που νάχει κτήματα εκεί.

ΛΙΒΑ΄ΔΙΑ (τα) (σελ. 84)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Τα Λιβάδια ήταν 20-25 λεπτά στα Νοτιοδυτι κά της Τρίγλιας. Ελιόδεντρ α είχε πολλά εκεί, ήταν η καλύτερη τοποθεσία για ελιές.

ΛΟΓΓΟΣ (ή Λόγγος) (σελ. 85)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτή ήταν μια περιφέρει α μισήν ώρα από το χωριό, προς τα Δυτικά, που όλα τα νερά εκεί καταστάλα ζαν το χειμώνα, έπιανε πολλά νερά, γινόταν λίμνη. Και το καλοκαίρι βάζαν κρεμμύδια, καλαμπόκι α, ρεβύθια … Είχε και έλη εκεί.

Ολοτρόγυρ α είχε και μπαξέδες, μουριές.

ΜΑΛΑΦΡΑ΄Σ (σελ. 86)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Ο Μαλαφράς ήταν μισήν ώρα (0,5/30) από το χωριό, πριν πας στα Πηγαδίτσα, δηλαδή πέφτει Δυτικά. Τ’ όνομα σημαίνει τόπο που βγάζει μάλαφρα, έτσι λέγαμε εμείς το μάλαθρο. Αδύνατη γης ήταν, είχαμε όμως κι εκεί ελιές.

ΜΑΡΙΕ΄Σ (σελ. 87)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Οι Μαριές ήταν κοντά στο χωριό, μισήν ώρα περίπου, προς τα Δυτικά. Ελαιώνες είχε κι εκεί.

Άγνωστο γιατί το λέγαν Μαριές αυτό τα μέρος, Δεν υπήρχε καμιά παράδοση.

ΜΑΡΜΑ’ΡΑ (σελ. 88)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτή η τοποθεσία ήταν πάνω από τις Γουρνίτσε ς και κάτω από την Παφλαόνα, 1 ½ ώρα από το χωριό προς τα Νοτιοδυτι κά. Αυτού είχε νερά, πηγές. Κτήματα είχαμε κι εκεί.

Ποιος ξέρει γιατί το λέγαν Μαρμάρα! Δεν ακούσαμε τίποτα.

ΜΑΥΡΟ’ΓΕΙΑ (σελ. 89)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Τα Μαυρόγεια πέφταν λίγο βορειότερ α της Κρυαβρύση ς, δηλαδή Βορειοδυτ ικά της Τρίγλιας και σε απόσταση 1 ½ ώρας, κάτι λιγότερο.

Χωράφια είχαμε κει και τα χώματα ήταν μαύρα, γι’ αυτό λεγόταν και Μαυρόγεια το μέρος, όπως Ασπρόγεια λέγαμε μιαν άλλη τοποθεσία εκεί δίπλα, με άσπρα χώματα.

ΜΙΧΑΛΑΚΟΙ (σελ. 90)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Οι Μιχαλάκοι είναι μια τοποθεσία μιάμιση ώρα Νοτιοδυτι κά της Τρίγλιας. Ελαιώνες είχε κι εκεί.

Για τ’ όνομα δεν ακούσαμε τίποτα, δεν υπήρχε καμιά παράδοση.

ΜΠΟΥΛΙ΄(ή Μπουλιά) (σελ. 91)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Τα Μπουλιά ήταν ίσαμε ένα τέταρτο από το χωριό Νοτιοανατ ολικά.

Ελαιόδεντ ρα είχαμε κι εκεί, κτήματα.

Για τ’ όνομα δεν ακούσαμε τίποτα, δεν ξέρει κανείς.

ΜΟ΄ΝΟΙΚΟ (ή Μόνοικα) (σελ. 92)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Στο χωριό πλάι ήταν το Μόνοικο, 10 λεπτά απόσταση προς τα Δυτικά.

Για τ’ όνομα δεν ακούσαμε τίποτα, δεν υπήρχε καμιά παράδοση.

‘Όλο ελαιώνες ήταν εκεί.

ΑΪ ΝΙΚΟΛΑΣ (σελ. 93)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)
Ο Άϊ Νικόλας θα ήταν 1 ώρα (1/60) από το χωριό ίσως και παραπάνω, Νοτιοδυτι κά. Ρεματιά ήταν, σε δυο βουνά ανάμεσα, κι έτρεχαν νερά.
Εκκλησία δεν υπήρχε, ούτε ερείπια, δεν φτάσαμε τίποτε εμείς, ούτε ακούσαμε να υπήρχε.

ΝΤΕDΕ’ (σελ. 94)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτό το μέρος ήταν 2½-3 ώρες από την Τρίγλια και μάλλον έξω από τη δική μας περιοχή, κοντά στο τούρκικο χωριό Χαντζερλί .

Ήταν ίσιο μέρος, είχαν οι Τούρκοι δικά τους μνημεία εκεί και πήγαιναν να πανηγυρίσ ουν, παλεύαν, τραγουδού σαν, τρώγαν …

ΞΕΡΟΛΊΜΝΕΣ (σελ. 95)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτό το μέρος πέφτει Βορειοδυτ ικά της Τρίγλιας, 1 ½ ώρα καλή. Έρχεται σαν κάμπος, πλατύ μέρος, μοιάζη δηλαδή σα νάναι ξερή λίμνη, αλλά εμείς δεν ακούσαμε να υπήρχε λίμνη εκεί. Θα περάσεις από τις Ξερολίμνε ς να πας στον Καπαντζά.

Πολλά χωράφια είχαμε εκεί.

ΠΑΛΑΙΧΩΡΙ (σελ. 96-97)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Το Παλαιχώρι ήταν μιαν ώρα (1/60) από την Τρίγλια, Δυτικά. Κατέβαινε και ρέμα εκεί από τα Ψαθινά, από τα βουνά επάνω (δηλαδή και πιο πάνω από τα Ψαθινά, από τα βουνά).

Σ’ αυτό το μέρος υπήρχαν ερείπια, θεμέλια παλιών ντουβαριώ ν, μάρμαρα, ποιος ξέρει σε ποιον αιώνα να τάχαν κτίσει. Συχνά βρίσκαμε και δαφικές εκεί, δηλαδή μεγάλα τούβλα κατάλληλα για τζάκια και για φούρνους, έτσι τα λέγαμε.

Λέγαν ότι παλιότερα ήταν σκορπισμέ να τα σπίτια δεξιά-αριστερά κι ύστερα κατεβήκαν και κτίσαν την Τρίγλια στην παραλία. Κι εμείς που βλέπαμε αυτά τα ντουβάρια και τα ερείπια στο Παλαιχώρι λέγαμε, εκεί θα ήταν άνθρωποι παλιότερα .

Είχε εκεί και μια σκεπαστή βρύση του Άϊ Γιώργη, κάτω από μια βαλανιδιά, αγίασμα το λέγαν.

ΠΑΦΛΑΟ΄ΝΑ (ή Παφλαόνες) (σελ. 98)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)
Απόστολος Κοκκαλάς (Ν. Τρίγλια)

Η Παφλαόνα ήταν μια ώρα και τέταρτο προς τα Δυτικά, περνάς από τις Γουρνίτσε ς να πας εκεί. Αυτού άμα έσκαφτες λίγο εύρισκες παλιά μάρμαρα, τούβλα, πέτρες. Εκεί, λέγαν, καθόταν ο βασιλιάς ο Παφλαγόνα ς, πολλών χρόνων δουλειά αυτή, έτσι ακούσαμε.

Στα χρόνια μας είχαν βρει ένα μάρμαρο κι είχε ιστορισμέ νο (ανάγλυφο) έναν καθιστό κι έναν όρθιο. Ο όρθιος έκανε κάτι να δώσει στον καθιστό, που άπλωσε το χέρι να το πάρει. Είχε η επιγραφή απάνω: ΤΙΜΟΚΛΕΟΥ Σ ΔΙΟΚΛΕΟΥΣ ΓΥΝΗ ΔΕ ΜΕΝΗΣ ΚΟΥ ΧΑΙΡΕ (γραμμένο καθ΄ υπαγόρευσ η έτσι όπως το πρόφεραν οι πληροφορη τές). Θυμόμαστε που τη βγάλαν αυτή την πλάκα αλλά που την πήγαν, άγνωστο. Γύριζαν αρχαιολόγ οι τότε και τα κλέβαν.

Ελαιώνες είχαμε κι εκεί στην Παφλαόνα, η καλύτερη γης. Ίσιωμα

ΠΗΓΑΔΙ΄ΤΣΑ (τα) (σελ. 99)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Τα Πηγαδίτσα είναι πριν πας στην Κρυαβρύση, ενώνουν μαζί. Απέχει μιαν ώρα (1/60) από το χωριό, προς τα Δυτικά. Είχε μια πηγή εκεί.
Ελαιώνες είχαμε κι αυτού.

ΠΛΑΤΑΝΙΑ΄ (ή Πλατανιές) (σελ. 100)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Και Πλατανιά το λέγαμε και Πλατανιές αυτό το μέρος. Έχω ένα κτήμα εγώ στην Πλατανιά, λέω: Πάω στην Πλατανιά μου. Έχεις κι εσύ ένα κτήμα, κι ο άλλος, γίνονται οι Πλατανιές .

Ήταν 20 λεπτά προς τα Νοτιοδυτι κά; της Τρίγλιας. Το περισσότε ρο ήταν κάμπος, είχε και ανηφοριές . Καρυδιές είχε εκεί και μπαξέδες με μουριές, για τη σκωληκοτρ οφία, κι οπωροφόρα δέντρα.

Νερά είχε δυο, πηγαία, και τρέχοντας διασταυρώ νονταν. Είχε και πλατάνους στο νερό κοντά, ίσως απ’ αυτούς να πήρε τα’ όνομα, ακριβώς ποιος ξέρει;

ΠΛΙΘΟΚΟ΄ΠΙ (ή Πλιθοκόπι α) (σελ. 101)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Πλάι στην Τρίγλια ήταν το Πλιθοκόπι, 5-10 λεπτά απόσταση, Νοτιοδυτι κά, περνάς (περνάς δηλαδή από κει και πας στο Μοναστήρι) και πας στο Μοναστήρι των Πατέρων.

Ίσως παλιότερα να κόβαν πλίθρες εκεί κι ονομάστηκ ε έτσι, στις μέρες μας πάντως δεν κόβαν, ελιές είχε.

ΡΥΑΚΙΑ΄ (σελ. 102)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Δυτικά του χωριού, 10 λεπτά απόσταση ήταν η Ρυακιά, σε ρεματιά.

Ελιές και μπαξέδες με μουριές είχαμε εκεί.

Του Άϊ Γιάννη το νεκροταφε ίο ήταν εκεί

ΣΙΓΗΝΑ΄ (σελ. 103)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Τα Σιγηνά ήταν Ανατολικά από το χωριό, μισήν ώρα περίπου. Σύνορα με τη Σιγή ήταν τα κτήματά μας εκεί, γι’ αυτό τα λέγαμε και Σιγηνά.

Ελιόδεντρ α κι αμπέλια είχε κι αυτό το μέρος.

ΣΙΦΙΔΕΣ (σελ. 104)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Οι Σιφίδες ήταν από τα Ψαθινά μιάμιση ώρα δρόμο από το χωριό. Και μια ρεματιά ήταν εκεί.

Ελιόδεντρ α είχαμε, κτήματα.

Για τ’ όνομα δεν ξέρουμε τίποτε.

ΣΤΑΥΡΟΠΗΔΙ (σελ. 105)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Το Σταυροπήδ ι ήταν πλάι στο χωριό, από τη θάλασσα βλέποντας αριστερά, ένας λόφος, σε 10 λεπτά τον ανέβαινες .

Ελιές είχε, εκτός από δέντρα δεν είχε τίποτε άλλο.

Οι γραμματιζ ούμενοι τόλεγαν και Σταυροπήγ ιον.

ΣΤΑΥΡΟ΄Σ (σελ. 106)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Πριν πας στις Κλαδερές ήταν ο Σταυρός, μιαν ώρα από το χωριό. Μια φορά, Εκκλησία ή Αγίασμα δεν είχε. Ούτε νερό είχε, θα πας μισήν ώρα δρόμο να βρεις νερό να πιείς, ή στα Πηγαδίτσα ή στον Άϊ Γιάννη.

ΣΤΕ΄ΡΝΑ (σελ. 107)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Η Στέρνα ήταν μισήν ώρα ως τρία τέταρτα προς τα Νότια της Τρίγλιας.

Είχε τρεις βρύσες εκεί, και του απάνω μαχαλά τα νερά από κει έρχονταν. Υπήρχαν και χαβούζες, όπου μαζεύαν νερό και ποτίζαν τα δέντρα. Μουριές είχαμε κι εκεί κι ελιόδεντρ α.

Αϊ ΣΤΕΦΑΝΗΔΕ Σ (σελ. 108)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Προς τη Σιγή ήταν αυτή η τοποθεσία, από τη Σίσβη απάνω, περίπου 20 λεπτά από το χωριό, τα κτήματα εκεί ήταν μισά δικά μας και τα μισά Σιγηνά.

Ούτε εκκλησία ούτε Αγίασμα υπήρχε εκεί, ποιός ξέρει γιατί ονομάστηκ ε έτσι το μέρος. Ήταν πλαγιά και ρεματιές, ελιόδεντρ α είχαμε.

ΣΤΡΙ΄ΓΚΟΣ (σελ. 109)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Πλαγίως στην Τρυπημένη ήταν ο Στρίγκος, καμιάν ώρα από την Τρίγλια προς τα Νοτιοδυτι κά. Ελαιώνες είχε κι εκεί και άλλα διάφορα δέντρα.

Τ’ όνομα τι σημαίνει ποιος ξέρει; Έτσι το παραδοθήκ αμε, έτσι το παραδίνομ ε.

ΣΥΚΑΡΙΕ΄Σ (σελ. 110)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτή η τοποθεσία έπεφτε μάλλον Νοτιοανατ ολικά, από τα Χωνεμένα πάνω, καμιάν ώρα και κάτι απ’ το χωριό. Ορεινό μάλλον ερχόταν κι αυτό το μέρος, είχε ελιές, καστανιές, λεύκες.

Για τ’ όνομα δεν ξέρουμε τίποτε.

ΤΟΥΡΛΙΑ’ (σελ. 111)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Τα Τουρλιά ήταν δυο ρεματιές πριν πας στα Χωνεμένα, μισήν ώρα δρόμο από το χωριό.

Κάτι καστανιές είχε εκεί.

ΤΡΥΠΗΜΕΝΗ (ή Τρυπημένε ς) (σελ. 112)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Αυτό το μέρος ήταν βουνά γύρω-γύρω και μέσα στη μέση βάθος, ρεματιά, σαν τρύπα, γι’ αυτό λεγόταν και Τρυπημένη . Νοτιοδυτι κά της Τρίγλιας ήταν περίπου μιαν ώρα. Είχε και δέντρα και χωράφια.

ΦΑΟΜΟ΄ΔΙ (σελ. 113)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Τα Φαομόδι ήταν κοντά στα Ψαθινά, προς τα Δυτικά της Τρίγλιας μιαν ώρα περίπου.

Κτήματα είχαμε εκεί, ελιόδεντρ α.

Δεν ξέρομε τι σημαίνει τ’ όνομα.

ΧΩΝΕΜΕ΄ΝΑ (σελ. 114)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Πριν να πας στις Συκαριές ήταν τα Χωνεμένα, μισήν ώρα ως τρία τέταρτα από το χωριό, Νοτιοανατ ολικά.

Κι αυτού όλο ελιόδεντρ α είχαμε.

ΨΑΘΙΝΑ΄ (σελ. 115)
Βασίλειος Κολλυβίδη ς-Χρυσόστομος Καπάντρια ς (Ραφήνα)

Τα Ψαθινά ήταν Νοτιοδυτι κά της Τρίγλιας, περίπου τρία τέταρτα της ώρας. Ελαιώνες και αμπέλια είχε εκεί. Από πάνω ήταν το Μοναστήρι του Σωτήρος.

Τώρα, γιατί λεγόταν Ψαθινά, ποιός ξέρει!


 

SimplePortal 2.3.7 © 2008-2021, SimplePortal