Αποστολέας Θέμα: "Για τον Μίκη: Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα"  (Αναγνώστηκε 106 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Δώστε Συγχαρητήρια
  • -Δώστε: 106
  • -Λαμβάνω: 53
  • Μηνύματα: 784
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 65
  • Φύλο: Άντρας


Σήμερα μίσεψε για το μεγάλο ταξίδι ένας πραγματικ ά μεγάλος Έλληνας, ο Μίκης ο Θεοδωράκη ς.


Σαλπάρησε για το μακρινό του μπάρκο αφήνοντας σε όλους μας μια ανεκτίμητ η κληρονομι ά.


Τα τραγούδια του, οι μουσικές του, οι παρεμβάσε ις του, τα όνειρά του αποτελούν το ανεκτίμητ ο δώρο του Δημιουργο ύ προς όλους εμας.


Ας θυμηθούμε δύο σημαντικέ ς στιγμές τούτου του τεράστιου ταξιδιού.


Ας γυρίσουμε εξήντα χρόνια πριν, το 1961


Ο Μίκης μελοποιεί τους στιχούς του αδελφού του, του Γιάννη Θεοδωράκη .   

Το τραγούδι έχει τον τίτλο "Χάθηκα" ή αλλιώς "Λιποτάκτε ς".


https://youtu.be/TMS6rZOftsg


"Μέσα στους δρόμους που μ’ έδεσαν για πάντα
Μαζί με τα σοκάκια, μαζί με τα λιμάνια

Χάθηκα,
Γιατί δεν είχα τα φτερά και είχα εσένα Κατινιώ
Γιατ’ είχα όνειρα πολλά
Και το λιμάνι,
και το λιμάνι είναι μικρό
Γιατ’ ήμουν πάντα μόνος
Και θα `μαι πάντα μόνος"



Το 1974-1975 θα ακολουθήσ ει η μελοποίησ η του ποιήματος του Μανώλη Αναγνωστά κη με τίτλο "Δρόμοι Παλιοί".

"Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπ τες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ’ ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβησ τη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσ α μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε"



https://youtu.be/6XOoHvXJxmg




Μουσικοί σταθμοί μιας σπάνιας μουσικής ευφυϊας ...


 

SimplePortal 2.3.7 © 2008-2021, SimplePortal