Αποστολέας Θέμα: Η Ραφήνα στις αρχές της δεκαετίας του 50.  (Αναγνώστηκε 3361 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Δώστε Συγχαρητήρια
  • -Δώστε: 0
  • -Λαμβάνω: 85
  • Μηνύματα: 291
  • Age: 73
  • Τόπος: Πάτρα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 95
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Γονείς: Στράτος & Γεωργία Μυτιληναίου/ Πιστικίδου
Η Ραφήνα στις αρχές της δεκαετίας του 50.
« στις: 25 Οκτώβριος 2014, 04:27:37 μμ »
Η Ραφήνα στις αρχές της δεκαετίας του 50.

Η Ραφήνα του 50! Περισσότε ρο από μισό αιώνα πριν! Στη Ραφήνα ανεβαίναμ ε πολύ συχνά μέχρι το 1957-58, που μέναμε στου Ψυρρή, για να βλέπουμε τη γιαγιά και να παίρνουμε καθαρό αέρα. Μετά μετακομίσ αμε στην «εξοχή», στο Μπουρνάζι . Ήταν πια δύσκολο, να πηγαίνουμ ε και στο Πεδίον του Άρεως να πάρουμε το λεωφορείο της Ραφήνας. Χρειαζόμα σταν αστική συγκοινων ία και αρκετό ποδαρόδρο μο και έτσι δεν ανεβαίναμ ε πια συχνά.
Ο μπαμπάς μου είχε μια προπολεμι κή φωτογραφι κή μηχανή Kodak, με ένα Zeiss φακό 35mm, που άνοιγε με μια φυσούνα (σαν ακορντεόν). Έχουμε λοιπόν αρκετές φωτογραφί ες εκείνης της εποχής για να μας θυμίζουν ότι θα είχαμε ξεχάσει αλλιώς. Η μηχανή, ήτανε σε χρήση μέχρι το 80 περίπου. Το μόνο πρόβλημα που παρουσίασ ε προς το τέλος της ζωής της, ήταν κάτι γραναζάκι α, που κολλάγανε που και που και δεν γύριζε καλά το φιλμ. Τώρα ξεκουράζε ται, περήφανη για τη σκληρή της δουλειά.
Όσοι ξέρατε τη Ραφήνα εκείνης της εποχής θα ξαναθυμηθ είτε μερικές γειτονιές, όσοι όμως δεν την ξέρατε δεν θα την αναγνωρίσ ετε καθόλου. Η Ραφήνα που μεγάλωσα εγώ, το «χωριό» της γιαγιάς μου, δεν υπάρχει πια. Είχε χαμηλά, ομοιόμορφ α σπιτάκια, λουλούδια σε μεγάλους κήπους και χωματόδρο μους. Την άνοιξη γέμιζε παπαρούνε ς και κίτρινες μαργαρίτε ς πιο ψηλές από το μπόι μου (εκείνης της εποχής) που έπαιζα κρυφτό ανάμεσα τους.
Στη σημερινή τσιμεντού πολη, μόνο τα ονόματα των δρόμων είναι τα ίδια και ίσως 2-3 προσφυγικ ά σπιτάκια που γλύτωσαν το γκρέμισμα . Αναρωτιέμ αι αν πολλοί από τους κατοίκους αυτής της πόλης, ξέρουν ποιοί ήταν οι άνθρωποι που έχουν δώσει τα ονόματα τους στους δρόμους γύρω τους. Ξέρουν άραγε τι θα πει προσφυγικ ό χωριό;


Η πρώτη φωτογραφί α πρέπει να είναι το καλοκαίρι του 1949 στη πλαζ. Από πίσω έχει τη σφραγίδα του «Φωτο Δριμίκη» Γ’ Σεπτεμβρί ου 32, Αθήναι. Στο λιμάνι δεν υπάρχουν καράβια, υπάρχουν όμως 3-4 γερανοί στο βάθος. Στη δεύτερη γράφω από πίσω: «25η Μαρτίου, Γ’ Δημοτικού». Το γιατί όμως να λέω εγώ ποίημα στη Ραφήνα δεν το καταλαβαί νω. Επίσης δεν ξέρω που είναι αυτή η εξέδρα; Να υποθέσω ότι είναι μπροστά στην Παντοβασί λισσα, και πίσω μου είναι ο λόφος του οχυρού;

Ας πάμε τώρα στη γειτονιά της γιαγιάς μου. Έμενε στο σπίτι του γιού της, Θανάση Πιστικίδη, στη γωνία Βασιλέως Παύλου και Σάπαρη. Ήταν από τα τελευταία σπίτια του συνοικισμ ού.


Η φωτογραφί α είναι από τη βεράντα του σπιτιού, προς τη πλατεία (Νότια, κατά μήκος της Βασιλέως Παύλου). Στην ευθεία μπροστά είναι τα θεμέλια του σπιτιού του Γιώργου Χαϊκάλη (το είχαν γκρεμίσει οι Γερμανοί) και μετά το σπίτι του Χανούμη. Δεξιά φαίνονται, το σπίτι του Μιλτιάδη Μπογιατζή και τα δύο ξενοδοχεί α στη Πλατεία.


Η Βασιλέως Παύλου, προς τα πάνω, Βόρια. Αριστερά (στη διασταύρω ση με τη Σάπαρη) είναι τα σπίτια της κ. Ανθούλας (υπάρχει ακόμα) και του Δημήτρη Ιμπριλή. Δεξιά είναι το σπίτι του Θείου και πιο πάνω η βίλα του Μπότση.
Η αριστερή φωτογραφί α γράφει από πίσω «Ιούλιος Σ. Δερμίκης, Φωτογράφο ς, Ραφίνα, Αττικής». Ποιος δεν θυμάται τον κ. Ιούλιο, που με τη μηχανή στον ώμο, όργωνε με ένα ποδήλατο τη Ραφήνα για να αποθανατί σει ότι σημαντικό  μπορεί να συνέβαινε στο χωριό, π.χ. εμάς, τα πιτσιρίκι α που πηγαίναμε για μπάνιο! Το κυνήγι του μεροκάματ ου ήταν πάντα σκληρή υπόθεση. Η ενδιαφέρο υσα ζωή του κ. Ιούλιου περιγράφε ται στο άρθρο της Ολυμπίας Παξινού στο «τ’ Ανάβλεμμα», 4ο τεύχος, 2004.
Στη γωνία αριστερά υπήρχε και μια βρύση (μπροστά στης κ. Μαρίκας του Αμερικάνο υ). Από κει, όλη η γειτονιά κουβάλαγε νερό με τις στάμνες στα σπίτια τους. Κάτω από τη σκιά του ευκαλύπτο υ, ώσπου να γεμίσουν οι στάμνες και οι τενεκέδες, γινότανε και μια «ανταλλαγή» τοπικών ειδήσεων.
 

Ο συνοικισμ ός τέλειωνε στα σπίτια που ήταν επί της Β. Παύλου. Μετά ήταν μια «χορτολιβαδική» έκταση, έως τον Άγιο Νικόλα και το Μπλε Λιμανάκι. Φυσούσε πολύ εκεί, δεν τους άρεσε να έχουν τα σπίτια τους και την άφησαν για βοσκοτόπι α, έλα όμως που αργότερα φύτρωσαν «Βίλες» (βλέπε: Θανάσης Πιστικίδη ς: « Ραφήνα: Ριζώματα, Βιώματα, Παθήματα, σελίδα 68).
Αμέσως μετά τον πόλεμο, υπήρχαν ήδη 2-3 σπίτια στη Φ. Καβουνίδο υ, του Αιγύπτιου (στη αριστερή φωτογραφί α) το σπίτι που αργότερα αγόρασαν για τη θεία μου Τούλα Πιστικίδο υ όταν παντρεύτη κε και του Στέφανου Πέρρη (στη δεξιά φωτογραφί α). Ο Άγιος Νικόλας φαίνεται στο βάθος της πρώτης φωτογραφί ας. Στις φωτογραφί ες αυτές, του 1948, είμαι με τη μαμά μου (Γεωργία Πιστικίδο υ-Μυτιληναίου) και τη γιαγιά μου (Αναστασία Κολυβίδου-Πιστικίδου).


Αργότερα, κολλητά στου θείου, κτίστηκε το πέτρινο σπίτι της Ευανθίας Μπογιατζή, που φαίνεται (στην αριστερή φωτογραφί α) πίσω από την οικογένει α Μυτιληναί ου και τη μικρή Αναστασία Μιχαήλ-Σαριδάκη. Στη δεξιά φωτογραφί α φαίνεται το σπίτι του συνοικισμ ού, με το χαρακτηρι στικό πλεκτό κουρτινάκ ι και ο παππούς μου, Βασίλης Κολυβίδης (αδελφός της γιαγιάς), γνωστός σαν ο «παππούς με τα μουστάκια πάνω», για να ξεχωρίζει από τον Βασίλη Πιστικίδη, τον «παππού με τα μουστάκια κάτω».


Η βουκολική αυτή εικόνα, είναι τραβηγμέν η στη «χορτολιβαδική έκταση» δηλαδή στον άδειο χώρο του οικοδομικ ού τετραγώνο υ μεταξύ της Β. Παύλου και Φ. Καβουνίδη . Εκεί με μεγαλοπρέ πεια, έβοσκαν οι κατσίκες που είχε η Κλειώ! Στο βάθος φαίνονται τα ξενοδοχεί α της πλατείας. Στα αριστερά αυτής της φωτογραφί ας, στη γωνία Φ. Καβουνίδο υ και Σ. Πέρρη ήταν ένα Γερμανικό καταφύγιο που μας άρεσε πολύ να παίζουμε. Ήταν κάτι σαν τη παιδική χαρά της εποχής! Μέσα δεν μπορούσαμ ε να μπούμε, ήταν μπαζωμένο . Μόνο 4-5 σκαλάκια είχαν μείνει ακάλυπτα που μπορούσαμ ε να κατεβαίνο υμε και να κρυβόμαστ ε. Τα ψηλά χόρτα μας κρύβανε μια χαρά. Γύρω-γύρω είχε ανοίγματα, σαν αυτά που υπάρχουν στην Αγία Μαρίνα, από τη πλευρά της θάλασσας. Με ράμπες ανέβαινες στη κορυφή σε μια επίπεδη τσιμεντέν ια επιφάνεια, περίπου 15-20 τ.μ. Οι ράμπες ήταν αρκετά απότομες, οπότε χρειαζόσο υνα αρκετή φόρα για να ανέβεις, αλλά έκανες πολύ ωραία τσουλήθρα για να κατέβεις. Βλέπετε τότε δεν είχαν ακόμα εφευρεθεί οι παιδικές χαρές και παίζαμε με ότι είχαμε διαθέσιμο!

 

 

SimplePortal 2.3.7 © 2008-2021, SimplePortal