Αποστολέας Θέμα: ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΩΡΓΙΚΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ - Σιδεράδες, Κουραπάς(Κουραπίδης) , Πριονάς  (Αναγνώστηκε 3568 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Δώστε Συγχαρητήρια
  • -Δώστε: 106
  • -Λαμβάνω: 53
  • Μηνύματα: 784
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 65
  • Φύλο: Άντρας
Σιδεράδες- Ντερμετζή δες

Οι σιδεράδες κατασκεύα ζαν με το αμόνι σιδερένια γεωργικά εργαλεία και όχι μόνο. Τους ονόμαζαν και ντερμετζή δες από την τούρκικη λέξη demir που σημαίνει σίδερο.    
Απαραίτητ α εργαλεία ήταν το αμόνι, η βαριά, η βαριοπούλ α, το σφυρί, οι τσιμπίδες, το φυσερό και η βούτα με το νερό κ.α. Άναβαν  στο καμίνι φωτιά την οποίαν φυσούσαν με το φυσερό για να διατηρηθε ί. Έβαζαν το σίδερο στο καμίνι να πυρωθεί για να γίνει ευλύγιστο . Χτυπούσαν το πυρωμένο σίδερο στο αμόνι για να του δώσουν το σχήμα που ήθελαν. Μετά το βούταγαν στο νερό για να σταθεροπο ιηθεί. Η δουλειά ήταν δύσκολη, απαιτούσε εμπειρία, μεγάλη σωματική δύναμη και αντοχή σε υψηλές θερμοκρασ ίες. Συνήθως το επάγγελμα πήγαινε από πατέρα σε γιο και αυτοί που πήγαιναν παραγιοί για να μάθουν την τέχνη, ήταν παιδιά δυνατά, το «έλεγε η ψυχή τους». Στη Ραφήνα λέγαμε ντερμετζή, τον παλιό Τριγλιανό Γιάννη Ασδράνη, «μπαρμπα-Γιάννη Ντερμετζή» έτσι τον ξέραμε όλοι εκείνα τα χρόνια.      
O Αριστείδη ς Ασθενίδης  στην εφημερίδα "Τριγλιανά Νέα" 20 Μαρτίου 1982, Αρ. Φύλλου 36, σελ.2 γράφει «Τα επαγγέλμα τα της πατρίδος», μεταξύ των άλλων αναφέρει  για τους σιδεράδες:
«Πώς να ξεχάσω και τους σιδεράδες μας. Μπροστά στο αμόνι με τη βαριά, ο βοηθός και το σφυρί ο μάστορας χτυπούσαν το κοκκινισμ ένο σίδερο και έκαναν λισγάρια, κασμάδες, τσάπες και κουραπάδε ς. Το μυτερό λισγάρι ήταν αχώριστο εργαλείο κάθε Τριγλιανο ύ».


Κουραπάς-Κουραπίδης

Ο κουραπάς ήταν  σιδερένιο εργαλείο, με λαβή σιδερένια και με μια κόψη μεγάλη καμπουρωτ ή, για το κόψιμο των ξύλων. Δουλευότα ν  με το ένα χέρι σαν τον μπαλτά ή σαν το τσεκουράκ ι. Ο Τριγλιανό ς Κουραπάς πήρε το επώνυμό του από το εργαλείο, το οποίο κυρίως το χρησιμοπο ιούσαν για το κλάδεμα της ελιάς. O Κουραπάς προφανώς ήταν σιδεράς που έφτιαχνε κουραπάδε ς. Ο απόγονος του Κουραπά είναι ο Κουραπίδη ς.

  
Πριονάς

Στην Τρίγλια κλάδευαν τις ελιές με πριόνια (κλαδευτήρ ια).Υπήρχαν πριόνια τεσσάρων μεγεθών. Ο κάθε κλαδευτής είχε τα πριόνια σε μια ξύλινη θήκη  και τα περνούσε στη μέση του. Το κάθε πριόνι είχε την υποδοχή του, τραβούσε από τη λαβή όποιο χρειαζότα ν και κλάδευε. Τα πριόνια έπρεπε να είναι κοφτερά, γι΄ αυτό φρόντιζε ο πριονάς. Ακόνιζε με λίμες τα δόντια των πριονιών και έκανε τζαμπράζι ή τσαπράζι(=κλίση των δοντιών του πριονιού προς τα έξω). Ο Τριγλιανό ς Πριονάς πήρε το επώνυμο από την τέχνη του.
O Αριστείδη ς Ασθενίδης στην εφημερίδα "Τριγλιανά Νέα" 20 Μαρτίου 1982, Αρ. Φύλλου 36, σελ.2 γράφει «Τα επαγγέλμα τα της πατρίδος», μεταξύ των άλλων αναφέρει και για τον πριονά: « Ο πριονάς ακόνιζε τα πριόνια. Κάθε κλαδευτής  έπρεπε να έχει τροχισμέν α τα πριόνια του. Το χοντρό για τους κορμούς, το μεσαίο για τα μέτρια κλαδιά και το ψιλό για τα λιανοκλάδ ια. Είχαν και το ψιλοπρίον ο που έκανε όλες τις δουλειές. Αυτό το κουβαλούσ ε κάθε αγρότης στο ζωνάρι του».
 
Επιμέλεια: Στάθης Δημητρακό ς

  

 

SimplePortal 2.3.7 © 2008-2021, SimplePortal