Αποστολέας Θέμα: ΜΥΛΩΝΑΣ-Παλπατζής  (Αναγνώστηκε 1505 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Δώστε Συγχαρητήρια
  • -Δώστε: 106
  • -Λαμβάνω: 53
  • Μηνύματα: 782
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 65
  • Φύλο: Άντρας
ΜΥΛΩΝΑΣ-Παλπατζής
« στις: 03 Μάρτιος 2010, 02:16:36 μμ »
ΜΥΛΩΝΑΣ -Παλπατζής

 Υπάρχει Τριγλιανό οικογενει ακό όνομα (επώνυμο) Παλπατζής . Η κατάληξη –τζης δηλώνει επάγγελμα .
Οι παλιοί Τριγλιανο ί στη Ραφήνα έλεγαν τον Παλπατζή και Πασπαλτζή .
Η Σοφία Χρυσοστόμ ου Γιαρένη- Γκικάδη ( Γκίκογλη) στο βιβλίο «Της Ζωής ο Λαβύρινθο ς» γράφει: « Θυμάμαι τον Παλπατζή τον Αντώνη που ήταν συνέταιρο ς με τον άντρα μου και θερίζανε μαζί. Με τα αστεία και τα γέλια όλη τη μέρα. Τον εφώναζε ο άντρας μου Πασπάλα.. .».
 Ο πατέρας μου έλεγε ότι οι Μουντανιώ τες κορόιδευα ν τους Τριγλιανο ύς λέγοντας τα παρατσούκ λια ή επώνυμα τους, που τους φαίνονταν περίεργα: « Η Τσουκάλα, η Πασπάλα, ο Γιαννάκος και η Καυκάλα».
 Η πάσπαλη ή το πασπάλι είναι το πολύ λεπτό αλεύρι, γενικά κάθε ουσία τριμμένη σε σκόνη, η άχνη αλευριού. Πασπαλτζή ς ή Παλπατζής όπως τελικά διαμορφώθ ηκε μάλλον είναι επαγγελμα τικό επώνυμο, ο αλευράς (αλευρέμπο ρος, παρασκευα στής αλευρών, ιδιοκτήτη ς ή εργάτης αλευρόμυλ ου) , ο μυλωνάς (ιδιοκτήτη ς ή εργάτης μύλου).
Στην Τριγλιά, λόγω του ημιορεινο ύ εδάφους, ήταν περιορισμ ένη η παραγωγή των δημητριακ ών (στάρι κ.α.). Οι Τριγλιανο ί αγόραζαν ψωμί από τους φούρνους. Μερικοί όμως αγόραζαν στάρι από τους χωρικούς στο παζάρι και το άλεθαν στους νερόμυλου ς της περιοχής, οι οποίοι δεν πρέπει να ήταν και πολλοί. Ο μυλωνάς πριν αλεστεί το στάρι, κρατούσε το «δίκιο» του, τα αλεστικά.  
Ο Θανάσης Γιακουβάκ ης από τη Ραφήνα μου ανέφερε ότι οι Γιακουβάκ ηδες στην Τρίγλια ήταν μυλωνάδες .
Στην Τρίγλια είχαν χερόμυλου ς για το άλεσμα του πλιγουριο ύ. Το πλιγούρι είναι χοντροαλε σμένο σιτάρι, το οποίο βράζεται και γίνεται φαγητό.
Οι χερόμυλοι είχαν δύο πέτρες κυκλικές με ακτίνα 25 εκ. περίπου και πάχος περίπου 10εκ. τοποθετημ ένες η μία πάνω στην άλλη. Η κάτω πέτρα ήταν σταθερή και είχε στο κέντρο έναν άξονα (ξύλινο ή σιδερένιο).  Η επάνω πέτρα γυρίζει με χερούλι που έχει σε μια άκρη του κύκλου. Στο κέντρο είχε ένα άνοιγμα που περνούσε ο άξονας της κάτω πέτρας και  έτσι συνδέοντα ν  η κάτω με την πάνω πέτρα. Στο άνοιγμα, έριχναν ό,τι είχαν για άλεσμα. Κάτω από τις πέτρες άπλωναν ένα βαμβακερό πανί τετράγωνο όπου έπεφτε το «άλεσμα». Ένα τέτοιο χερόμυλο είχε η οικογένει α Πολυχρόνη Γιακουβάκ η στη Ραφήνα.
 

Επιμέλεια: Στάθης Δημητρακό ς.

Πηγές:
1.«Ελληνικό λεξικό» Τεγόπουλο ς – Φυτράκης, Ελευθεροτ υπία 1993.
2. "Λεξικό της Κοινής Νεοελληνι κής", ΑΠΘ, ΙΝΣ (Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυ λλίδη), Θεσσαλονί κη 1998.
3.Σοφία Χρυσοστόμ ου Γιαρένη, «Της Ζωής ο Λαβύρινθο ς», Αθήνα, «Δρυμός» 1989.
4.«Λαογραφικά Παλλαδαρί ου Προύσας Μ.Ασίας», Κωνσταντί νου Γ.Μαντά, Έδεσσα 1983.
5. «Τα οικογενει ακά μας ονόματα», Μανόλης Τριανταφυ λλίδης, ΑΠΘ, ΙΝΣ (Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυ λλίδη), Θεσσαλονί κη 1995
6. «Συντεχνίες & Επαγγέλμα τα στη Θράκη 1685-1920», Κ.Παπαθαν άση-Μουσιοπούλου, Εκδόσεις Πιτσιλός, Αθήνα 1985.


 

SimplePortal 2.3.7 © 2008-2021, SimplePortal