Αποστολέας Θέμα: ΓΡΑΦΕΑΣ- Γιατζιτζόγλης (-όγλου)  (Αναγνώστηκε 1546 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Μέλος Φόρουμ

  • Global Moderator
  • ****
  • Δώστε Συγχαρητήρια
  • -Δώστε: 106
  • -Λαμβάνω: 53
  • Μηνύματα: 760
  • Τόπος: Ραφήνα
  • Επιβράβευση του μέλους απο : 65
  • Φύλο: Άντρας
ΓΡΑΦΕΑΣ- Γιατζιτζόγλης (-όγλου)
« στις: 04 Μάρτιος 2010, 05:23:16 μμ »
ΓΡΑΦΕΑΣ-Γιατζιτζόγλης (-όγλου)

Το επώνυμο του Τριγλιανο ύ  Γιαζιτζόγ λη (- όγλου) προέρχετα ι από τη τούρκικη λέξη Γιατζιτζή ς (yazici) που σημαίνει γραφέας, γραφιάς, γραμματέα ς, γραμματικ ός. Ο γιος του Γιατζιτζή, λέγεται Γιατζητζό γλου ή Γιατζητζό γλης  είναι το παιδί του γραφέα, του γραφιά, του γραμματέα, του γραμματικ ού δηλαδή Γραμματικ όπουλος. Είναι επαγγελμα τικό επώνυμο. Ενδεχομέν ως, ο Γιατζιτζή ς να ήταν γραμματέα ς της Δημογερον τίας.

Στο Βυζάντιο υπήρχαν τα επαγγέλμα τα του καλλιγράφ ου και του αντιγραφέ α. Πολλά έργα της αρχαιότητ ας σώθηκαν από την προσπάθει α αυτών των ανθρώπων για την αντιγραφή τους. Η καλλιγραφ ία και η αντιγραφή των κειμένων ήταν μια μορφή τέχνης. Την τέχνη αυτή την εξασκούσα ν οι φτωχοί καλλιτέχν ες ή οι φτωχοί λόγιοι για να αυξήσουν τα οικονομικ ά τους. Στην καλλιγραφ ία επιδίδοντ αν όχι μόνο οι επαγγελμα τίες αντιγραφε ίς, αλλά και  άνθρωποι της ανώτερης τάξης, πλούσιοι, αριστοκρά τες, αλλά και διάφοροι αξιωματού χοι. Εκτός απ’ αυτούς αντιγραφή διενεργού σαν οι μορφωμένο ι δούλοι και οι μοναχοί στα μοναστήρι α.

Ο Βασίλης Κουλίγκας, στο βιβλίο του «Κίος 1912-1922,  Αναμνήσει ς ενός Μικρασιάτ η Εκδόσεις Δωδώνη 1988,  (σελ121-123) «Αναφορογράφοι-Επιστολογράφοι», «Έτοιμα γράμματα (Χαζούρ Μεχτούπ) γράφει:    
«Ο τούρκικος λαός{....}99% ήταν αγράμματο ς ή αναλφάβητ ος. Στα χωριά, ο μόνος που ήξερε ανάγνωση και γραφή ήταν ο χότζας. Γι’ αυτό υπήρχε στην Αγορά, ειδικός γραφιάς που έγραφε αιτήσεις, επιστολές κλπ. Είχε το στέκι του ένα μικρό γραφείο, όπου πηγαίνανε οι Τούρκοι χωρικοί για να τους γράψει καμία αίτηση, αλλά περισσότε ρο να τους γράψει κανένα γράμμα σε συγγενείς τους, σε στρατευμέ να παιδιά κ.λπ.
 Εκεί, φυσικά, πηγαίναμε κι εμείς οι Έλληνες όταν θέλαμε να γράψουμε καμία αίτηση προς το δημόσιο. Έγραφε με πένα από καλάμι και μελάνι με αραβική γραφή που είχαν οι Τούρκοι τότε {…}. Υπήρχαν και έτοιμα γράμματα{...}. Ο επιστολογ ράφος που αναφέρω πιο πάνω είχε έτοιμα γράμματα που πουλούσε στους πελάτες του, τα οποία, στα τούρκικα, τα λέγανε «Χαζούρ Μεχτούπ». Επειδή δεν προφταίνα νε να γράψουν όλο το κείμενο σε λίγα λεπτά και επειδή οι Τούρκοι ήταν τελείως αγράμματο ι και δεν ξέρανε ακόμη και το τι να γράψουν στο γράμμα, γι αυτό ετοίμαζε τα γράμματα με το ίδιο περιεχόμε νο, όλα και άφηνε μερικά κενά στα οποία πρόσθετε τα ονόματα του αποστολέα, του παραλήπτη κλπ. Έτσι  ο πελάτης, αγόραζε το γράμμα όπου έγραφε ο επιστολογ ράφος και το έστελνε{..}. Το τι έγραφε σ’ εκείνο το γράμμα φαντάζομα ι να το μαντεύετε: «….είμαστε καλά, ευχόμαστε κι εσείς να είστε καλά, έχεις χαιρετίσμ ατα από τον…. (εδώ άφηνε κενό για να προσθέσει το όνομα που θα του έλεγε ο πελάτης κλπ. κλπ.)».        
 
Επιμέλεια: Στάθης Δημητρακό ς.

Πηγές:
1. I.T. Παμπούκης,«Τουρκικό λεξιλόγιο της Νέας Ελληνικής», Εκδόσεις Παπαζήσης Αθήνα 1988
2.Χαράλαμ που Π.Συμεωνί δη, «Εισαγωγή στην Ελληνική Ονοματολο γία», Εκδοτικός Οίκος Αφών Κυριακίδη, Θεσσαλονί κη 1992
3.«Ιστορία Εικονογρα φημένη, τεύχος 48, Ιούνιος 1972, «Βυζαντινοί Καλλιγράφ οι» Χρήστος Λάζος.
4.Βασίλης Κουλίγκας, «Κίος  1912-1922, Αναμνήσει ς ενός Μικρασιάτ η»,  Εκδόσεις Δωδώνη 1988.  
  

 

SimplePortal 2.3.7 © 2008-2021, SimplePortal